X
تبلیغات
رایانه پدیا - سخت افزارهای کامپیوتر

تا پیش از این تصور اغلب ما این بود که تنها این انسان ها هستند که قرار است با ابزارهایی که در اختیار دارند توسط شبکه اینترنت به هم متصل باشند، و شخصا از قابلیت های آن بهره ببرند. اما بیش از یک دهه است که مفاهیم جدیدی شکل گرفته و در چند سال اخیر در قالب یک سری محصولات هوشمند به بازار راه پیدا کرده. اکنون در مورد ایده ای صحبت می کنیم که بر اساس آن هر شیء فیزیکی قادر خواهد بود با اتصال به اینترنت یا به کمک سایر ابزارهای ارتباطی، با سایر اشیا تعامل داشته باشد. 

اینترنت اشیا به این معنا است که بسیاری از وسایل روزمره مورد استفاده ما با اتصال به اینترنت، وظایف و اطلاعات خود را با هم و یا با انسان ها به اشتراک بگذارند. عبارت اینترنت اشیا، برای اولین بار در سال 1999 توسط کوین اشتون مورد استفاده قرار گرفت. او جهانی را توصیف کرد که در آن هر چیزی، از جمله اشیای بی جان، برای خود هویت دیجیتال داشته باشند و به کامپیوترها اجازه دهند آن ها را سازماندهی و مدیریت کنند. 

برای این که اشیا با همدیگر و یا با شبکه اینترنت تعامل داشته باشند، لازم بود به شیوه ای به هم متصل شوند. شاید از همان ابتدا که کوین اشتون عبارت اینترنت اشیا را پایه نهاد، استفاده از چیپ های شناسایی مبتنی بر فرکانس های رادیویی موسوم به RFID را در ذهن داشت. در این فناوری از چیپ های کوچک و ارزان قیمتی استفاده می شود و به کمک آن ها اطلاعات از طریق امواج رادیویی برای چیپ های گیرنده ارسال می گردد. چیپ های گیرنده، اطلاعات را تفسیر کرده و با اتصال به اینترنت امکان استفاده از آن اطلاعات را در گستره ای عظیم و برای کاربردهای مختلف فراهم می کنند. 

گرچه RFID هنوز با توجه به قابلیت های منحصر به فردش، به طور گسترده در جاهای مختلفی، نظیر درب های کنترل ورود و خروج و سیستم ترانزیت استفاده می شود، ولی فناوری های دیگری هم برای تحقق اینترنت اشیا وارد صحنه شده اند. برخی از آن ها مانند بارکدها از تکنیک های ساده تری استفاده می کنند و برخی از این فناوری هم مانند کدهای کیو آر، وای-فای و بلوتوث از تکنیک های جدیدتری بهره می برند.

برای این که به درک بهتری از مفهوم اینترنت اشیا برسید، فروشگاهی را تصور کنید که دیگر به هیچ وجه نگران تمام شدن محصولاتش نیست، چون سیستم کنترل هوشمند انبار در هر لحظه از موجودی تمام محصولات مطلع است و حتی کار سفارش را نیز خود انجام می دهد. دنیایی را تصور کنید که در آن بتوان یخچال خود را طوری تنظیم کرد که وقتی تعداد تخم مرغ های درون آن به ۲ رسید، به صورت خودکار سفارش خرید تخم مرغ به فروشگاه نزدیک خانه تان ارسال شود، یا اینکه بتوانید روشن یا خاموش بودن اتو یا اجاق گازتان را به وسیله تلفن هوشمندتان از محل کار چک کنید.   

استارتاپ های بسیاری تاکنون در این عرصه قدم گذاشته اند. شرکت های نو پای نست و بلاتریکس تنها دو نمونه بسیار کوچک در این میان هستند. این شرکت ها با عرضه محصولاتی نظیر ترموستات هوشمند، سنسور هوشمند تشخیص دود و کلید های برق هوشمنددر مسیر تحقق اینترنت اشیا گام برداشته اند. به گفته موسسه تحقیقاتی ABI تا سال ۲۰۲۰ بیش از ۳۰ میلیارد دستگاه به صورت وایرلس به بخشی از اینترنت اشیا پیوسته اند. شرکت سیسکو هم یک سیستم شمارنده داینامیک ابداع کرده که به کمک آن می تواند تعداد اشیای متصل را تخمین بزند. از آینده لذت ببرید.


منبع : نارنجی


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, اینترنت و وب, علوم کامپیوتر, هوش مصنوعی

تاريخ : جمعه 10 آبان1392 | 12:52 | نویسنده : جواد رحیمی |

امروزه بیشتر کاربران کامپیوتر واژه‌ی اورکلاک را شنیده‌اند. برخی از کاربران معمولی و حرفه‌ای با مفهوم آن آشنا هستند و حتی برخی از قطعات سخت‌افزاری را اورکلاک کرده‌اند اما بسیاری نیز با این واژه آشنایی ندارند. اگر سیستم، طبق اصول خاصی اورکلاک شود، سرعت آن افزایش می‌یابد. رعایت نکردن اصول اورکلاکینگ نیز نتیجه‌ای جز خرابی سخت‌افزار ندارد. برای آشنایی با اورکلاک، مزایا و معایب و اصول کلی آن در ادامه‌ی مطلب با ما همراه شوید.

اورکلاک (Overclock) در لغت به معنی افزایش سرعت کلاک یکی از اجزاء سخت‌افزار است. اورکلاک کردن معمولاً در مورد پردازنده‌ی اصلی (CPU) و نیز پردازنده‌ی گرافیکی (GPU) صورت می‌گیرد. سازنده‌ی تراشه، فرکانس مشخصی را برای کارکرد آن در نظر گرفته و وقتی آن را اورکلاک می‌کنیم، قطعه مورد نظر در سرعت کلاک بالاتری فعالیت می‌کند. اجزای دیگری مثل حافظه‌ی رم را نیز می‌توان اورکلاک کرد.

با افزایش سرعت کلاک اجزای سخت‌افزاری، تعداد اعمال انجام شده در ثانیه افزایش می‌یابد و لذا عملکرد سیستم بالا می‌رود اما گرمای بیشتری نیز تولید شده و حرارت قطعه بالاتر می‌شود. به همین علت است که باید به دقت دمای سخت‌افزار را بررسی کرد و در صورت نیاز از تجهیزات خنک‌کننده بهتری استفاده نمود.


اورکلاک کردن چیست؟

 پردازنده‌ی اصلی کامپیوتر شما به گونه‌ای تنظیم شده که در فرکانس مشخصی کار می‌کند و ماکسیمم فرکانس کاری آن نیز محدود به عددی خاص است. معمولاً پردازنده‌ای که در فرکانس کاری استاندارد خود کار می‌کند نیازی به خنک‌کاری ویژه یا اضافی ندارد گرچه برخی از پردازنده‌های چند هسته‌ای امروزی، حتی در محیطی با دمای معمولی، هنگام انجام محاسبات چند هسته‌ای، بسیار داغ می‌شوند و باید به دقت از چنین مدل‌های مراقبت کرد.

بیشتر پردازنده‌ها را می‌توان اورکلاک کرد، بدین معنی که سرعت کاری آن را افزایش داد. برای انجام چنین کاری دو روش کلی وجود دارد، اولین روش افزایش سرعت کلاک پایه و دومین روش، افزایش ضریب کلاک پایه است. این دو عدد را می‌توان در بایاس (BIOS) سیستم پیدا کرد. حاصل‌ضرب ضریب کلاک پایه و سرعت کلاک پایه، فرکانس کاری پردازنده است. نرم‌افزارهای متنوعی نیز برای محیط ویندوز و دیگر سیستم عامل‌ها عرضه شده که تغییر سرعت کلاک را در محیط سیستم عامل امکان‌پذیر می‌کنند.

با اورکلاک کردن سخت‌افزار سرعت سیستم افزایش می‌یابد اما در مقابل انرژی الکتریکی بیشتری مصرف شده و گرمای بیشتری هم تولید می‌شود. در این حالت اگر دمای قطعات مورد بررسی قرار نگیرد، ممکن است قطعات سخت‌افزاری دچار آسیب جدی شوند. گاهاً قطعات، آسیب کوچکی دیده و در هنگام کارکرد‌های سنگین و حتی سبک سیستم، ناپایداری‌هایی از خود نشان می‌دهند و در نتیجه با هنگ کردن یا ری‌استارت (Reset) سیستم مواجه می‌شویم.

آیا هر کامپیوتری اورکلاک می‌شود؟

 برخی از مادربوردها، اجازه‌ی تغییر فرکانس کاری قطعات را به کاربر نمی‌دهند. پردازنده های امروزی اینتل و ای ام دی نیز به گونه ای طراحی شده اند که ضریب کلاک پایه خاصی دارند و نمی توان آن را تغییر داد. در این مدل‌‌ها، ضریب کلاک یا Multiplier قفل شده است. به طور معمول مدل‌هایی با پسوند K دارای ضریب کلاک آنلاک شده یا غیرقفل هستند. خوشبختانه این روش نام‌گذاری در مورد محصولات اینتل و ای‌ام‌دی متداول شده است. به عنوان مثل پرچم‌دار آیوی‌بریجی‌های اینتل یعنی پردازنده‌ی 4 هسته‌ای Core i7 3770K دارای ضریب کلاک آنلاک شده است. بنابراین می‌توان علاوه بر تغییر کوچک سرعت کلاک پایه، ضریب آن را نیز تغییر داد و چنین پردازنده‌ای را اورکلاک کرد.

بایاس یک مادربورد قدیمی را در نظر بگیرید. با دقت در آن مشاهده می شود سرعت کاری پردازنده‌ی این سیستم، 16.5 ضرب در 148 مگاهرتز یا به عبارتی 2.14 گیگاهرتز است. 

معمولاً مادربوردهای امروزی به جای بایاس از UEFI استفاده می‌کنند که واسط گرافیکی مدرن و امکانات کامل‌تری
دارد و همچنین برای اورکلاک کردن پردازنده، امکانات خاصی در آن پیش‌بینی شده است. در UEFI می‌توان از موس نیز به راحتی استفاده کرد.

مدل دیگر Core i7 3770 است که ضریب کلاک پایه‌ی آن قفل شده و لذا تنها راه اورکلاک کردن آن، تغییر سرعت کلاک پایه است که حاصل چنین کاری، اورکلاک در حد کمتری است. اگر در فکر تهیه‌ی سیستم خنک‌کاری خوب و اورکلاک کردن سیستم هستید، قطعاتی را تهیه کنید که برای اورکلاک کردن مناسب هستند. نه تنها پردازنده‌ی اصلی و کارت گرافیک، بلکه سایر اجزاء مثل مادربورد و پاور نیز باید مناسب باشند.

بنابراین اگر در فکر تهیه‌ی سیستم خنک‌کاری خوب و اورکلاک کردن سیستم هستید، قطعاتی را تهیه کنید که برای اورکلاک کردن مناسب هستند. نه تنها پردازنده‌ی اصلی و کارت گرافیک، بلکه سایر اجزاء مثل مادربورد و پاور نیز باید مناسب باشند. معمولاً مادربوردهایی با برد مدار چاپی باکیفیت‌تر، خنک‌کاری بهتر و مدارات کارآمدتر، در اورکلاک کردن پردازنده عملکرد بهتری و پایدارتری ارایه می‌کنند.


چرا اورکلاک کنیم؟


مزیت اورکلاک کردن کاملاً روشن است: افزایش سرعت و کارایی سیستم. چند سال پیش وقتی یک پردازنده تهیه می‌کردیم، تعداد هسته‌ها و سرعت کاری آن در حدی بود که با اورکلاک کردن، افزایش سرعت سیستم محسوس بود اما امروزه قدرت پردازنده‌ها به قدری بالاست که با اورکلاک کردن، سرعت سیستم به شکل قابل توجهی افزایش نمی‌یابد. در واقع هنگام اجرای سیستم عامل ویندوز یا نرم‌افزارهایی مثل مایکروسافت آفیس، گلوگاه سیستم، سرعت پایین پردازنده نیست بلکه سرعت سیستم در اثر کند بودن هارد دیسک پایین آمده است. شاید به جای اورکلاک کردن، استفاده از یک دیسک حالت جامد (SSD) به جای HDD راه حل بهتری باشد.

یکی دیگر از مزایای اورکلاک این است که می‌توان یکی از مدل‌های رده پایین‌تر را تهیه کرد و هزینه‌ی اضافی را برای خرید سیستم خنک‌کاری ساکت‌تر و بهتر در نظر گرفت. به عنوان مثال می‌توان به جای Core i7 3770 از Core i5 3570K استفاده کرد. پردازنده‌ی اول حدود 1میلیون و 100 هزار تومان قیمت داشته و دومین مدل تنها 800 هزار تومان هزینه دارد. قطعاً پردازنده‌ی دوم از نظر کیفیت ساخت و قابلیت‌ها ضعیف‌تر است اما می‌توان با 100 الی 150 هزار تومان هزینه، سرعت کلاک آن به رقمی بیش از سرعت کاری Core i7 3770 رساند. در این صورت توان مصرفی سیستم بیشتر است ولیکن تفاوت زیادی ندارد و لذا بسیار از کاربران حرفه‌ای، مدل ارزان‌تر یعنی Core i5 3570K را ترجیح می‌دهند. علاوه بر این دمای کاری Core i7 3770 نیز بسیار بالاست و بهتر است فن و هیت‌سینک خوبی برای آن خریداری شود.

در بیشتر موارد، اورکلاک کردن پردازنده‌ی اصلی کمک زیادی به اجرای سریع‌تر بازی‌ها نمی‌کند.

بازی‌خورها و کاربران حرفه‌ای همیشه می‌خواهند سخت‌افزارشان در سریع‌ترین حالت ممکن کار کند و لذا علاقه‌ی زیادی به اورکلاک کردن سخت‌افزار دارند. با این‌حال بازی‌های امروزی شدیداً به کارت گرافیک نیاز دارند و پردازنده‌های مدرن در حالت عادی برای اجرای این بازی‌ها، کافی هستند. بنابراین در بیشتر موارد، اورکلاک کردن پردازنده‌ی اصلی کمک زیادی به اجرای سریع‌تر بازی‌ها نمی‌کند.

چطور اورکلاک کنیم؟

برای اورکلاک کردن هر پردازنده با هر مادربوردی، باید روش خاصی را دنبال کرد. در بایاس و UEFI مادربوردهای امروزی، امکانات مربوط به اورکلاک کردن پردازنده در جاهای مختلفی قرار داده شده است. نمی‌توان یک روش کلی و یک مسیر خاص در منوها را مشخص کرد اما اصول کلی اورکلاک به صورت زیر است:

قبل از هر چیز مطمئن شوید که سیستم خنک‌کاری سخت‌افزار شما مناسب است!

وقتی پردازنده‌ای را می‌خرید، یک فن و هیت‌سینک اصلی یا اصطلاحاً Stock fan and Heatsink به همراه آن در بسته‌بندی دیده می‌شود. این فن و هیت‌سینک برای استفاده از پردازنده در سرعت اصلی خود طراحی شده است و برای اورکلاک کردن چندان مناسب نیست. اگر می‌خواهید پردازنده را تا حد زیادی اورکلاک کنید، باید دنبال سیستم خنک‌کاری بهتری باشید. اگر می‌خواهید پردازنده را تا حد زیادی اورکلاک کنید، باید دنبال سیستم خنک‌کاری بهتری باشید.
فن و هیت‌سینک‌های بهتر و گران‌تر در بازار موجود است. با پرداخت حداقل 50 هزار تومان می‌توان فن و هیت‌سینک بهتر تهیه کرد. علاوه بر فن روی پردازنده‌ی اصلی، به فن‌هایی که به بدنه‌ی کیس متصل می‌شوند هم توجه کنید چرا که می‌توان هوای خنک را از سمت جلو یا طرفین به داخل کیس هدایت کرد و سپس هوای گرم را از پشت و یا کناره‌ها، به محیط فرستاد. کیس بزرگ‌تر هم در خنک‌کاری بهتر پردازنده‌ی اصلی و کارت گرافیک موثر است. وجود فن عملکرد هیت‌سینک را به مراتب بهبود می‌بخشد. منظور از هیت‌سینک یا چاه حرارتی، قطعات پره‌پره شکلی شبیه رادیاتور است که معمولاً از آلومینیوم ساخته می‌شوند و سطح انتقال حرارت را افزایش می‌دهند تا گرما به خوبی به محیط منتقل شود. بنابراین اضافه کردن فن به هیت‌سینک‌های بزرگ و نیز بدنه‌ی کیس، خنک‌کاری را بهبود می‌بخشد.

به سیستم خنک‌کاری آبی هم فکر کنید

شاید شما هم مثل اورکلاکرهای حرفه‌ای از سروصدای زیاد فن‌های سیستم خوشتان نیاید. در این صورت استفاده از خنک‌کننده‌های آبی که قیمت بالاتری دارند هم توصیه می‌شود. در این خنک‌کننده‌ها، آب از طریق پمپ کوچکی در لوله‌ها جریان می‌یابد و گرما را جذب می‌کند. 


معمولاً خنک‌کاری آبی بازده بالایی دارد و از خنک کاری به وسیله‌ی هوا بهتر عمل می‌کند اما مزیت اصلی آن همان‌طور که گفته شد، صدای کم است. علاوه بر این جمع و جورتر هستند.

اورکلاک از طریق بایاس یا UEFI و یا نرم‌افزارهای تحت ویندوز

برای افزایش سرعت کلاک باید از طریق بایاس، UEFI و یا نرم‌افزارهای تحت ویندوز که معمولاً به همراه مادربورد عرضه می‌شوند عمل کنید. در ابتدا فرکانس کاری پردازنده را کمی افزایش دهید. تنظیمات را ذخیره و سیستم عامل را راه‌اندازی کنید. یک بنچ‌مارک سنگین مثل Prime 95 را اجرا نمائید تا با اعمال بار پردازشی سنگین روی تمام هسته‌ها، پایداری سیستم و نیز دمای پردازنده را بررسی کنید. اگر سخت‌افزار با تنظیمات انجام شده، پایدار باقی بماند و دمای آن در حد مجاز باشد، مشکلی نیست و می‌توان سرعت کلاک را کمی بیشتر کرد و مراحل یاد شده را تکرار نمود. اما اگر ناپایداری‌هایی مثل هنگ کردن، مشکلات گرافیکی روی صفحه نمایش یا ری‌استارت شدن سیستم اتفاق افتاد، باید ولتاژ کاری پردازنده را نیز افزایش دهید.

با افزایش ولتاژ کاری پردازنده و یا ولتاژ حافظه‌ی رم، دما به شدت افزایش می‌یابد. همیشه مراقب دمای قطعات باشید. افزایش ولتاژ همیشه پاسخ‌گو نیست چرا که هر مدل از پردازنده‌های موجود را تا حد مشخصی می‌توان اورکلاک کرد. استفاده از خنک‌کاری بهتر، نتیجه‌ی بهتری دارد ولیکن نمی‌توان سرعت پردازنده را بیش از حد افزایش داد.

به عنوان مثل پردازنده‌ی Core i7 3770K با استفاده از خنک‌کاری هوایی خوب تا 4.6 گیگاهرتز اورکلاک می‌شود. در حالت معمول ولتاژ کاری آن زیر 1 ولت است و برای رسیدن به این سرعت، باید از ولتاژ 1.2 تا 1.3 ولت استفاده کرد. استفاده از مادربوردهای بهتر مثل ایسوس و گیگابایت نیز سقف اورکلاک را کمی افزایش می‌دهد.

گارانتی باطل شده در اثر اورکلاک!

اورکلاک کردن پردازنده امری غیرعادی است و گارانتی آن را باطل می‌کند. اگر بیش از حد اورکلاک کنید و دمای کاری پردازنده، بالا باشد، معمولاً آسیب می‌بیند و سازنده گارانتی آن را باطل تشخیص می‌‌دهد.لذا هنگام اورکلاک کردن، به دمای کاری پردازنده در حالتی که بار پردازشی سنگین و کاملی روی تمام هسته‌های آن است، توجه داشته باشید و این کار را تدریجاً و با حوصله و دقت انجام دهید.

لپ‌تاپ‌ها را هم می‌توان اورکلاک کرد اما فضای کوچک و خنک‌کاری ضعیف نتیجه‌ای جز افزایش زیاد دما و آسیب دیدن سخت‌افزار ندارد. بنابراین بهتر است از انجام چنین کاری در مورد لپ‌تاپ‌ها اجتناب کنید.


منبع : Zoomit


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, نرم افزارهای کامپیوتر, آموزش کامپیوتر, Overclock

تاريخ : چهارشنبه 5 تیر1392 | 19:47 | نویسنده : جواد رحیمی |
اگر در فکر مهاجرت به یک دیتاسنتر میزبانی شده یا در جستجوی روش هایی برای بهبود مرکز داده درون سازمانی خود هستید، ما یک پیام برای شما داریم : مجازی سازی. مجازی سازی یعنی ایجاد تغییرات عمیق در مرکز داده.

مجازی سازی از چند نظر منطقی به نظر می رسد. در اینجا ده مزیت کلیدی مجازی سازی مراکز داده را می بینید:

۱- تولید گرمای کمتر

سالانه میلیون ها دلار برای تحقیق و طراحی کنترل و دفع گرما در مراکز داده صرف می شود. اما حقیقت این است که همه سرورها گرما تولید می کنند. تنها راه برای حل این مشکل استفاده از سرورهای کمتر است. چطور این کار را می توان انجام داد؟ با مجازی سازی.  وقتی سرورهایتان را مجازی  می کند، از سخت افزار فیزیکی کمتری استفاده می کنید. به این صورت سخت افزار فیزیکی کمتر و حرارت کمتری خواهید داشت. با ایجاد حرارت کمتر در مرکز داده چند مسئله خود بخود حل می شوند.

۲- کاهش هزینه

اغلب در مراکز داده، سخت افزار بالاترین هزینه را به خود اختصاص می دهد. مقدار سخت افزار مورد استفاده را کاهش دهید و به این صورت هزینه کاهش پیدا می کند. اما هزینه به فراتر از سخت افزار یعنی کاهش زمان از کار افتادن سرور، نگهدرای آسان تر، برق کمتر هم مربوط می شود  مجازیسازی به مرور زمان باعث صرفه جوئی هزینه زیادی می شود.


۳- آرایش مجدد سریع تر

وقتی که از یک سرور فیزیکی استفاده می کنید و سرور از کار می افتد، زمان آرایش مجدد سرور بستگی به چند فاکتور دارد: آیا یک سرور پشتیبان آماده دارید؟ ایا یک ایمیج از سرورتان دارید؟ ایا داده در سرور پشتیبان شما به روز است؟ با مجازی سازی ، آرایش مجدد می تواند در عرض چند دقیقه رخ دهد. اسنپ شات های ماشین مجزای می تواند با چند کلیک فعال شود با داشتن ابزارهای پشتیبانی مثل Veeam آرایش مجدد ایمیج ها به حدی سریع خواهد بود که کاربران نهایی به سختی وجود مشکل را حس می کنند.

۴- پشتیبان های سریع تر

نه تنها شما می توانید پشتیبان های کاملی از سرور مجازی تان داشته باشید، بلکه می تواند پشتیبان ها و اسنپ شات هایی از ماشین های مجازی تان هم داشته باشید. این ماشین های مجازی می توانند از یک سرور به سرور دیگر انتقال پیدا کنند و خیلی ساده تر و سریع تر آرایش مجدد پیدا کنند. اسنپ شات ها می توانند در کل روز گرفته شوند و ما را از وجود داده خیلی به روز تر در پشتیبان ها مطمئن کنند و چون راه انداختن یک اسنپ شات خیلی سریع تر از روشن کردن یک سرور است، زمان  Down بودن سرور به شدت کاهش پیدا می کند.

۵- مراتع سرسبزتر

بیائید با این مشکل مواجه شویم: اگر شما به تمیز کردن محیط زیست کمک نکنید، در آینده در معرض خطر قرار خواهید گرفت. کاهش ردپای کربن نه تنها به تمیز کردن هوائی که نفس می کشیم کمک می کند بلکه به تمیز کردن تصویر شرکت هم کمک می کند. مجازی کردن مرکز داده تان گامی بلند به سمت بهبود رابطه تان  با سیاره و مصرف کنندگان است.

۶- تست بهتر

چه محیطی برای تست می تواند بهتر از یک محیط مجازی باشد؟ اگر شما یک اشتباه بزرگ کنید، همه چیز از دست نمی رود. می توانید اسنپ شات قبلی را به راه بیندازید و می توانید مثل اینکه اصلا اشتباهی رخ نداده کار را ادامه دهید. همچنین می توانید محیط های تست را از دسترس کاربران نهایی جدا کنید در عین حال که آنها را آنلاین نگه می دارید. وقتی که شما کارتان را تکمیل کردید می توانید آن را به صورت زنده و در دسترس قرار دهید.

۷- هرگز به یک فروشنده محدود نمی شود

یکی از چیزهای خوب مربوط به مجازی سازی  مربوط به انتزاع بین سخت افزار و نرم افزار است. این به معنای این است که شما مجبور نیستید که به یک فروشنده خاص وابسته باشید ( ماشین های مجازی در واقع برایشان مهم نیست که در چه سخت افزاری اجرا می شوند) بنابرین به یک فروشنده منفرد  نوع سرور  یا حتی پلتفرم خاصی محدود نمی شوند.

۸- احیای بعد از بحران بهتر

وقتی که مرکز داده شما مجازی شده باشد احیای بعد از بحران خیلی ساده تر است. با اسنپ شات های به روز از ماشین های مجازیتان، شما می توانید به سرعت پشتیبان گیری کنید و سرور را به راه بیندازید. و اگر بحران گریبان خود مرکز داده را بگیرد شما می توانید ماشین های مجازی را به جای دیگری منتقل کنید( تا جایی که می توانید طرح آدرس دهی شبکه و از این قبیل را مجددا ایجاد کنید) . داشتن این سطح از انعطاف به معنای این است که برنامه احیای بحران شما ساده تر اجرا می شود و میزان موفقیت بالاتری خواهد داشت.

۹- سرور های مصمم

شما خدماتی دارید که با منابع و همچنین با یکدیگر رقابت می کنند. این خدمات  همه کاره برای صرفه جوئی در هزینه خریداری می شوند. شما با مجازی سازی به سادگی می توانید یک مسیر با صرفه اقتصادی برای تفکیک سرور ایمیل، سرور وب، سرور پایگاه داده و غیره داشته باشید. با انجام این کار شما از یک مرکز داه خیلی قابل اعتمادتر و قوی تر بهره خواهید برد.

۱۰- مهاجرت ساده تر به ابر

با حرکت به ماشین های مجازی شما به استفاده از یک محیط ابر کامل بسیار نزدیک می شوید. حتی می توانید به نقطه ای برسید که VM ها را از مرکز داده تان بکار بگیرید تا زیرساخت مبتنی بر ابر قوی ایجاد کنید. اما فراتر از ماشین های مجازی واقعی، تکنولوژی مجازی شده شما را به مجموعه ذهنی مبتنی بر ابر نزدیک می کند و کار مهاجرت را ساده تر می کند.

تجربه مزایا

ماشین های مجازی یک روش قوی برای کمک به رها شدن از مشکلاتی را فراهم می کنند که هر روز بر سر راه مدیر قرار می گیرند. اگر شما از قبل شروع به استفاده از مجازی سازی در مرکز داده تان نکرده اید، اکنون زمان شروع این کار است. حتی اگر تنها یک سرور فایل ساده را به تکنولوژی مجازی شده انتقال دهید، به سرعت مزایای آن را درک می کنید و نهایتا می خواهید که کل مرکز داده تان را به صورت مجازی درآورید.


منبع : سایسک


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, شبکه های کامپیوتری, علوم کامپیوتر, اینترنت و وب, مرکز داده

تاريخ : یکشنبه 15 اردیبهشت1392 | 1:10 | نویسنده : جواد رحیمی |
وقتی که یک میکروسرور کم هزینه می تواند کار را انجام دهد چرا باید انرژی، فضا، پول را در سرورهای سطح بالا صرف کنید ؟ در اینجا نگاهی به میکرو سرورهایی که می توانند در مرکز داده استفاده شوند، می اندازیم.

میکرو سرورها، سرورهای ارزان، فراوان و کوچک هستند. آنها سرورهایی هستند که اجزای آنها کوچک است و این ویژگی اجازه می دهد که در درون خوشه ها قرار بگیرند. در اینجا آنچه شما در مورد این سخت افزار کم توان و کم هزینه و نقش آن در درون مرکز داده نیاز دارید بدانید، به شما گفته می شود

نکته : این لیست بر مبنای پستی از صفحه خاص ZDNet به نام مرکز داده قرن ۲۱ است .

۱- مکان کمتری برای هسته های کوچکتر وجود دارد

همه نیازهای محاسباتی توسط یک پردازشگر چند هسته ای بزرگ انجام نمی شود. برخی کارها نیاز به توان محاسباتی نسبتا کمی دارند اما باید در دفعات زیاد انجام شود بنابرین آنها بوسیله تعداد زیادی از هسته های ضعیف انجام می شود .مثلا ارائه صفحات استاتیک HTML به میلیون ها نفر یا محاسبه منفرد هزاران  وظیفه ای که  یک تحلیل داده بزرگ hadoop را می سازند به توان محاسباتی کمی نیاز دارد.

۲- میکرو سرورها در کارهای کوچکتر موثر تر هستند

با میکرو سرورها، پردازشگر کمتری تلف می شود و هزینه خرید و اداره ماشین هم کاهش می یابد. میکرو سرورها با حذف خصوصیات غیر لازم برای بارهای کاری سبک، می توانند بارهای کاری ساده را موثرتر از سرورهای با سرعت بالاتر انجام بدهند.

۳- مصرف کم توان به معنای هزینه های اداره پایین تر است

مصرف کم توان میکروسرورها خیلی کمتر از توان طراحی حرارتی (TDP)  در حد ۹۰W و بالاتر در سرورهای سطح بالا است و چیپ های میکرو سرورها نوعا یک TDP زیر ۴۵W دارند و تا سطح زیر ۱۰W هم پایین می آیند. مصرف توان پایین تر معادل با هزینه های اداره پایین تر و در صورت استفاده صحیح، به معنای بار محساباتی مفیدتر در ازای هر دلار است.

۴- میکرو سرورها، سرورهای فضا هستند

عموما میکرو سرورها بر مبنای فرم فاکتورهای کوچک و تخته های مدار یک سیستم بر روی یک چیپ (SoC) هستند که CPU، حافظه و سیستم ورودی/خروجی را در یک مدار جامع منفرد قرار می دهد. اندازه کوچک تخته ها اجازه بسته بندی فشرده میکرو سرورهایی که ساخته می شوند را می دهد و باعث صرفه جوئی در فضای فیزیکی در مرکز داده می شود.

HP ارقامی را منشتر کرده است که ادعا می کند ۱۶۰۰ عدد از میکرو سرورهای پروژه Moonshot Calxeda EnergyCore ، که با SoC های مبتنی بر ARM ساخته شده اند در فقط نیمی از یک قفسه سرور قرار می گیرد و قادر است که یک بار کاری برنامه سبک را که ۱۰ قفسه سرور ۱U نیاز دارد انجام دهد ( کاهش کابل کشی، سوئیچ، و پیچیدگی دستگاه های جانبی) . بر طبق گفته HP نتیجه این بود که بار کاری با استفاده از ۸۹% انرژی کمتر و ۶۳% هزینه کمتر انجام شود.

۵- میزبان های وب مزیت های میکرو سرور را درک خواهند کرد

شرکت های میزبان وب کاندیداهای اولیه برای استفاده از میکرو سرورها هستند. HP می گوید که اکثر علاقه  او به میکرو سرورها از طریق پروژه Moonshot دنبال میشود که از سوی میزبان های وب دنبال میشود که درجستجوی ساده کردن زیرساخت های مرکز داده شان هستند.

شرکت هایی که در اینترنت محتوا را در مقیاسی مثل گوگل ارائه می کنند، کاندیداهای استفاده از میکرو سرورها هستند. آنها نیاز به انجام کارهای محاسباتی سبک زیادی دارند و خیلی مواقع این کار را در مکان های با توزیع گسترده انجام می دهند و تخصص فنی درونی برای مهندسی سخت افزار و نرم افزار مورد نیاز برای اجرای خوشه های میکرو سرور را دارند. شرکت های وب بزرگ مثل فیس بوک نیز میکرو سرورها را تست کرده اند و طراحی میکرو سرور های متنوع از پروژه Open Compute  به وجود آمده اند.

همانطور که استفاده از خدمات ابری عمومی رشد می کند، تقاضا برای میکرو سرور ها برای مدیریت بارهای کاری خدمات ابری سبک تر نیز رشد پیدا می کنند.

۶- برای آنچه که میکرو سرور می تواند انجام بدهد محدودیت هایی وجود دارد

میکرو سرورها توان کامپیوتری برای انجام موثر کارهای محاسباتی با تقاضای کاری بالا مثل بارهای کاری محاسباتی فنی یا عملی پیشرفته و کل IT شرکت را ندارند

بازنویسی نرم افزار برای اجرا در خوشه های میکرو سرور می تواند یک کار اضافی باشد ( بازنویسی نرم افزاری که می تواند یک کار را بین چند میکرو سرور تقسیم کند و به شکل موازی اجرا شود ) ملاحظات بالقوه دیگر زیرساخت شکبه اضافی مورد نیاز برای پخش کردن ترافیک بین میکرو سرورها و بین خوشه ها است.

۷- میکرو سرورها  در حال تکان دادن بازار سرور هستند

Chipmaker Intel که توان پردازشگرهایش بیش از ۹۰% از سرورهای امروزی است در بازار با رقابت میکرو سرور های  بنگاه انگلیسیARM  مواجه است که پردازشگرهایش در درون اکثریت تلفن های موبایل وجود دارد.

هر دو بنگاه پرداشگرهای خیلی کم توانی با هدف بازار میکرو سرور دارند. در یک سمت اینتل با SoC شصت و چهار بیتی Atom (Centerton) و SoC آینده ۲۲nm Avoton و همینطور پردازشگرهای کم توان Xeon E3 قرار دارد. در سوی دیگر هم ARM و شرکایش قرار دارند که SoC هایشان بر مبنای Cortex A9 و Cortex A15 ، سی و دو بیتی است. و معماری ۶۴ بیتی v8 را در آینده عرضه می کند. AMD پردازشگر کم توانش به نام Kabini را عرضه خواهد کرد که یک CPU چند هسته ای را با یک GPU Radeon HD در اواخر این سال ترکیب می کند.

فروشنده های بزرگ سرور HP و Dell هم در حال طراحی دامنه ای از میکرو سرورها هستند، HP در پروژه Moonshot که به زودی میکرو سرورهای مبتنی بر Intel Atom Centerton راعرضه می کند و Dell که میکرو سرورهای زیر ۶۵ واتی مبتنی بر Intel Xeon E3 به نام Dell PowerEdge C5220 را عرضه خواهد کرد.

IBM نیز این برنامه را دارد که پرتراکم ترین کشوهای سرور میکرو سرور ۶۴ بیتی جهان را برای شراکت IBM/Astron Dome با هدف تراکم بیش از ۱۰۰ گره، ۵۰۰ هسته و ۲TB حافظه بسازد.

اما شرکت هایی مثل فیس بوک و گوگل هم روز به روز از OEM های سنتی فاصله می گیرند  و سرورهای سفارشی و سخت افزار مرکز داده خودشان را طراح می کنند. ARM نیز به عنوان روشی از وارد کردن پردازشگرهایش به مرکز داده بر روی سازمان هایی مثل فیس بوک حساب می کند.

۸- اینتل و ARM هر دو قدرت های خاص خودشان را دارند

وقتی که در مورد سازندگان چیپ صحبت می کنیم، هیچ شرکت پیشگامی وجود ندارد. پردازشگرهای Centerton اینتل از خصوصیات مهم نهادی مثل معماری ۶۴ بیتی و از حافظه کد تصحیح خطا (ECC) پشتیبانی می کنند .اما SoC های اولیه ARM مثل Calxeda EnergyCore مصرف توان کمتری نسبت به چیپ های با هدف میکرو سرور اینتل تا امروز دارند.

وقتی که در مورد اجرای نرم افزار سرور صحبت می کنیم اینتل برتری روشنی بر SoC های ARM دارد. نرم افزار سرور زیادی بر روی معماری چیپ x86 اینتل اجرا می شود که باید برای اجرا بر روی پلتفرم RISC متعلق به ARM اصلاح شود. گفته می شود که در پشته های  انتقال نرم افزار سرور  مثل LAMP و OpenStack به ARM پیشرفت هایی حاصل شده است.

با جود نگرانی های تحلیل گران در مورد اوج گیری ناگهانی ARM در فضای پردازشگر کم توان، اینتل بیش از ۶۰% حاشیه به سود دست خواهد یافت و این شرکت ادعا می کند که هنوز هم حاشیه های خیلی خوبی در چیپ های سرور Atom S1200 و Avoton خواهد داشت.

۹- میکرو سرورها حتی تخصصی تر خواهند شد

در حال حاضر هم میکرو سرورها ، که برای اجرای کارهای سبک طراحی شده ا ند، ماشین های تخصصی هستند همانطور که بازار بالغ تر میشود، میکرو سرورها هم با بارهای کاری تخصصی تر مثل برنامه های SaaS خاص صنعت تطبیق پیدا می کنند.

معماری های سفارشی حول میکرو سرورها ساخته می شوند در دسترس قرار می گیرند مثلا سیستم محاسباتی فابریک  AMD SeaMicro SM1500 که تا ۵۱۲ هسته CPU و ۵PB ذخیره سازی را در یک سیستم پشتیبانی می کند و بوسیله یک پهنای باند دو بخشی ۱٫۲۸Tbps پیوند داده می شود. HP نیز یک طراحی منعطف با میکرو سرورهای Moonshot را هدف گرفته است که کارتریج های سرور قابل تعویضی دارد که اجزای ان (CPU ها،حافظه و سیستم I/O) می توانند با بارهای کاری محاسباتی خاص متناسب سازی شوند.

۱۰- میکرو سرورها جایگزین سرورها نمی شوند

انتظار می رود که میکرو سرورها در کنار سرورها قرار بگیرند و نه اینکه جایگزین سرورهای با توان بالاتر و کمتر تخصصی شوند. انتظار میرود که میکرو سرورها حدود یک پنجم از فروشهای سرور را تا ۲۰۱۵/۲۰۱۶ داشته باشند و به عنوان نوع سرور جدید شناسائی شوند و نه غصب کننده جایگاه سرورهای سنتی.


منبع : سایسک


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, شبکه های کامپیوتری, علوم کامپیوتر, اینترنت و وب, مرکز داده

تاريخ : یکشنبه 15 اردیبهشت1392 | 0:44 | نویسنده : جواد رحیمی |

صفحه نمایشگر های اچ دی (HD) و به طور کلی تلویزیون یا هر صفحه نمایشی که اچ دی باشد برروی بدنه خود یک اتیکت یا لیبل خاصی دارد که روی آن نوشته : ۱۰۸۰p ساخته شده  یا ۱۰۸۰i ساخته شده.

حال این سوال پیش می آید که این اتیکت چه معنا و مفهومی دارد و بر تصمیم ما مبنی بر خرید یکی از این دو مدل ، چه تاثیراتی را می گذارد ؟در این ارسال قصد داریم یک سری سوال و جواب هایی که توده و عامه مردم در رابطه با این دونوع از محصولات ؛ از سازندگان و کارشناسان و متخصصان این حرفه شده است را برایتان بازگو کنیم.

سوال !  :

یکی از سوالاتی که شده است این بوده که نحوه نام گذاری این محصولات به چه شکل بوده ؟ آیا نام گذاری مخصوص به منظور محتوای متفاوت و مخصوص است ؟ و این تفاوت های محصول برروی صفحه نمایشگری مثل رایانه ، چه تاثیرهایی دارد ؟

متن سوال از سوی یکی از کاربرهای باتجربه و ریز بین که به شرکت فرستاده شده بود بدین شرح است :

من بسیاری از اوقات که به تماشای تلویزیون می پرداختم ، با رزولیشن ۱۰۸۰p اینکار رو انجام می دادم ، البته من می دانم این معنی اش چیست ! یعنی تماشا با رزولیشن ۱۰۸۰ پیکسل. اما بعضی مواقع من ، گزینه (option on the HDTV is 1080i) را هم امتحان میکنم . بنابراین این سوال در ذهنم بود که تفاوت دقیق بین این دو حالت چیست؟و اینکه آیا مشاهده فیلم های ویدیویی با کیفیت “۱۰۸۰i” برای صفحه نمایش لپ تاپ ها مجاز می باشد؟من گاهی اوقات فایل های ویدویی را آنلاین از گوگل و سایت های دیگر تماشا میکنم ، تقریبا میشه گفت هیچ تفاوتی بینشان نیست ! آیا ربطی به حالت نمایش دهنده دارد ؟

حال سوال های این شخص را شنیدیم و اکنون اظهارات و توضیحات عوامل مربوطه را در پاسخ به این سوال ها برایتان درج میکنیم :

پاسخ ! :

من در پاسخ دادن در این جا به شما و اظهار نظرات دیگران ، طیف وسیعی از مشکلات را میبینم ! به نظرم قبل از پاسخ دادن یکباره و سریع به تک تک سوال ها ، باید در ابتدا یک مقدمه از این علم را برای شما بازگو کنم سپس به پاسخ سوال های شما بپردازیم.بنابراین برای درک موضوع و روشن شدن مطالب ، مقدمه ای را بازگو میکنم :

مشخصا سوالی که خیلی مشخص هست و تکرار شده این است که : چه تفوت هایی بین ۱۰۸۰p و ۱۰۸۰i موجوده !

 بنابراین من با ترسیم شباهت ها و تفاوت های اصلی شروع میکنم.  من چند پیشنهاد و راهنمایی درمورد چگونگی انتخاب بهترین فرمت به صحبت های اضافه میکنم و سپس به توضیح مشکلاتی که احتمال وقوعشان هست ولی سوالی نشده می پردازم. *نکته : برخی از اطلاعاتی که در زیر ارائه شده است ، از پاسخ ایشان به مبحث (Interlacing on a computer monitor) بوده است که ما برایتان اقتباس کرده ایم و دوباره درج کرده ایم.

» رزولیشن (Resolution) :

هردوحالت ۱۰۸۰ p و  ۱۰۸۰iدارای ۱۰۸۰ خطوط عمودی رزولیشن هستند (have 1080horizontal lines) که با یک نسبت تصویر تقریبا عریض ۱۶:۹ مقایسه می شود که نتایج بدست آمده می شود : ۱۹۲۰ × ۱۰۸۰ pixels (2.1 megapixels

یک دیدگاه غلط در راین رابطه وجود دارد و تصحیح این دیدگاه آن است که ، این درست نیست که ۱۰۸۰i دارای رزولوشن عمودی کمتری از ۱۰۸۰P است.

» قالب در مقابل زمینه (Frames vs. fields) :

به طور کلی میتوان گفت که ، حالت نمایش ۱۰۸۰پیکسل ، یک چارچوب و فریم تعریف شده و پایه است (frame-based) و این حالت نمایش در اکثر پخش های ویدیویی استفاده شده و روند روبه رشدی دارد و جای پیشرفت زیادی نیز دارد.در این حالت شما یک “frame rate” دارید و آن درفریم در هر ثانیه بیان می شود.اما حالت “۱۰۸۰i”  حالت “field-based” دارد.این حالت را میتوان حالت درآمیخته شدن لایه ها بیان نمود.در این حالت شما برخلاف حالت قبلی ، یک “field rate” دارید که تعریف میشود (fields per second) ؛ زمینه در هر ثانیه.یک “field” ، نیمی ازخطوط (frame) قالب را شامل می شود.(حتی خط یا خطوط عجیب و غریب را نیز شامل می شود).اگر یک رشته از خطوط زوج داشته باشیم ، بعد از آن خطوط ، خطوط عجیب و غریب و غیره تشکیل می شود.

» فرکانس ها (Frequencies) :

حالت “۱۰۸۰p” دارای ” frame rate ” بیست و پنج فریم در هر ثانیه است (frame rate of 25 frames per second).این حالت در نمایش تلویزیونی کشورهایی استفاده می شود که از سیستم PAL بهره می برند.

ولی در کشورهایی که از سیستم NTSC بهره می برند ؛ ۳۰/۱٫۰۰۱ فریم در هر ثانیه می باشد.همچنین برای فیلمبرداری(cinematography) ، ۲۴ فریم در ثانیه تنظیم شده است.

اما حالت ” ۱۰۸۰i ” ، ” field rate” تنظیم شده اش برای کشورهایی که از سیستم PAL بهره می برند ؛ معادل پنجاه فیلد بر ثانیه است (۵۰ fields per second).و برای سیستمهای NTSC نیز ۶۰/۱٫۰۰۱ fields per second می باشد.

» کمی توضیح بیشتر در رابطه با همین موضوع :

اطلاعات بیشتر در رابطه با حالت “۱۰۸۰p” ؛ بیست و پنج فریم در ثانیه (۲۵ frames per second) :

تصور کنید شما در حال تیراندازی بیست و پنج عدد عکس درهرثانیه اید و میخواهید همه آن ها را به عنوان “bitmaps” ذخیره سازید.هر فریم یک تصویر کامل در هلحظه می باشد.هر پیکسل در یک “frame” ؛ ذخیره شده است در همان لحظه !

اطلاعات بیشتر در رابطه با حالت “۱۰۸۰i” ؛ پنجاه فیلد در ثانیه (۱۰۸۰i at fields per second) :

تصور کنید در حال تیراندازی پنجاه عکس در هر ثانیه هستید ، با این تفاوت که در این مدت زمانی تنها نیمی از آنها را به صورت “bitmaps” ذخیره می کنید ! گاهی اوقات هم شما خطوط نامنظم را ذخیره می سازید ؛ گاهی اوقات نیز خطوط زوج را ذخیره می نمایید.

توجه داشته باشید که این نوع از ذخیره سازی همان ذخیره سازی تصاویر با کیفیت و رزولیشن پایین نیست ! بلکه متفاوت با آن است ! هر فیلد “field” ، نیمی از یک تصویر کامل است که در لحظه ، فوری ذخیره سازی می شود. هر پیکسل در فیلد ، در همان لحظه بدام می افتد و ذخیره می شود.

قاعده ی ( ۵۰ عدد نیمه ذخیره شده برابر نیست با ۲۵ عدد تصویر کامل ) ” halves ≠ ۲۵ full pictures50” :

بر خلاف برخی از نظرات در اینجا،در هم آمیختن ویدیو در ۵۰ هرتز به این معنا نیست که ۲۵ عکس کامل در هر ثانیه نمایش داده می شود. این بدان معنی است که  پنجاه عد تصویر نصفه (نیمه ) نمایش داده می شود ، اما کدام از آنها نمایش داده می شود ؟ آنهایی که پنجاه تصویر مختلف در پنجاه لحظه متفاوت و مشخص در ثانیه ، اصطلاحا پرتاب می شوند نمایش داده می شوند.شما نه تنها ۵۰ تصویر کامل در هر ثانیه را ندارید ؛ بلکه به طور کل هیچ کدام از عکس هی کامل را در اختیار ندارید.

» مشکلات پخش در حالت ” ۱۰۸۰i” :

استفاده از این حالت باعث بوجود آمدن مشکلات فراوانی از قبیل موارد زیر می شود :

-          مقیاس ویدیو

-          چرخش (rotate) ویدیو

-          فیلمهای ویدیویی بسیار کند و آهسته به نمایش در می آیند

-          گاهی سرعت نمایش بیشتر می شود!

-          توقف های مکرر در حالت پخش ویدیویی

-          و ..

حتی ممکن است کیفیت خوب یک فایل ویدیویی با پخش در این حالت ، بسیار تنزل یابد.یک امتیاز منفی دیگر این حالت ، به ” video encoding” برمی گردد ، چرا که ” video encoding” کردن یک ویدیو در این حالت بسیار مشکل می باشد.

» مشکلات پخش در حالت ” ۱۰۸۰p” :

نقطه ضعفی که این حالت دارد ، استفاده از یک ” frame rate” می باشد که تنها نیمی از میزان ” field rate” در حالت ” ۱۰۸۰i ” است.بنابراین در این حالت کمی وضوح نمایش حرکات جنبشی در تصویر ، کمتر شده است.برای درک بهتر این موضوع شما می توانید به سراغ تلویزیون های بزگ مسطح بروید ، اگر شما این تلویزون ها را با تلویزیون های CRT مقایسه کنید ، خیلی زود پی خواهید برد که وضوح و کیفیت بالاتر از آنهاست اما به همراه تصویر ؛ حرکات کوچک تشنجی نیز وجود دارد.مشکل و نقطه ضعف دیگر آن است که ؛ اساس و پایه استفاده کلی برای تلویزیون و ساخت برنامه های تلویزیونی توسط حالت ” ۱۰۸۰i” می باشد ، و خب طبیعتا این مسئله از جنبه های فراگیر بودن حالت ” ۱۰۸۰p” می کاهد و به صورت خودکار دست رد بر سینه برنامه سازان می زند.

» استفاده از این دو در جهان

با استفاده از حالت پیشرفته ” ۱۰۸۰p” ؛ به همراه ” ۵۰ or 60/1.001 full frames per second” ، در آینده ای نچندان دور میتوان تمامی مشکلات بالا که ذکر شد را با پتانسیلی قوی حل کرد و بر طرف ساخت.البته باید صادق بود ! به واقیعت رسیدن آن نیاز به تجدید نظر و تحول عظیمی در دنیای تجهیزات استدیویی و رسانه ها و دوربین های فیلم برداری دارد چرا که سیستم های ویرایشی و ذخیره سازی هم به دنبال این تغییرات ، نیاز به بروز رسانی دارند ؛ بنابراین به احتمال فراوان تا تحقق این رویا راه درازی در پیش است و زمان زیادی باید صرف شود.برای اتصال تجهیزات ویدیویی HD ، به طور فراگیر و عام از ” SDI standard” استفاده می شود که پهنای باند به اندازه کفایت را ندارد.

درحال حاضر تنها یک راه باقیست! برای داشتن حرکت سریع سیالات و حرکات جنبشی بالا ، در تصاویرمان ، باید از حالت فوق پیشترفته  ” ۷۲۰p” استفاده شود که دراین حالت ، ” frame rate” دوبار سریع تر از حالت ” ۱۰۸۰p” می باشد اما رزولیشن آن به جای (۱۹۲۰ × ۱۰۸۰ pixels) ، (۱۲۸۰ × ۷۲۰) می باشد ؛ که این رزولیشن ممکن است مناسب برخی از برنامه سازان نباشد ولی برای برخی دیگر مفی واقع شود.

» نتیجه گیری :

هیچ کدام از این دو حالت برنده قطعی نشده اند و دیگری بر حالت دیگر غلبه ندارد !

دراینجا برای شما دستورالعمل های کلی و آموزش هایی را قرار می دهیم که شما به توجه به این آموزش ها خودتان تصمیم بگیرید که کدام فرمت مناسب کار شماست :

-          آیا این فرمت را برای تلویزیون هایی با کیفیت بالا می خواهید ؟ استفاده از ۱۰۸۰i یا هر آنچه مورد نیاز است.

-          آیا این فرمت را برای تلویزیون استاندارد و تعریف شده می خواهید ؟  استفاده ۷۲۰p و پس از آن تبدیل به ۵۷۶i یا ۴۸۰i.

-          آیا ای فرمت را برای دسترسی به اینترنت می خواهید و رزولیشن بالا هم برای شما ملاک است ؟ استفاده از ۱۰۸۰P

-          آیا این فرمت را برای دسترسی به اینترنت می خواهید و رزولیشن اهمتی ندارد ؟  استفاده از ۷۲۰P.

نکته ! همه این مطالبی که درج شد بر اساس این اساس فرض شد که ؛  ۱۰۸۰P دارای یک نرخ فریم ۲۵ یا ۳۰/۱٫۰۰۱ فریم / ثانیه، ۱۰۸۰i ؛ فیلد ریت ۵۰ یا ۶۰/۱٫۰۰۱ فیلد بر ثانیه ، ۷۲۰p ، با ” frame rate” ؛ ۵۰ یا ۶۰/۱٫۰۰۱ فریم / ثانیه است.

  • نکته در رابطه با مورد دوم :

اگر هدف شما پخش حالت ” ۷۲۰p” بر روی سیستم PAL یا SECAM است ،حتما اطمینان حاصل کنید که حالت ” ۷۲۰p” برای شما ، ” frame rate” آن ۵۰ فریم در ثانیه باشد. و همچنین اگر هدف شما پخش بر روی حالت NTSC می باشد حتما ، ” frame rate” را روی ۶۰/۱٫۰۰۱ قرار دهید.( این موضوع بدین معنی می باشد که متاسفانه هنوز هیچ کانورتور یا مبدلی نیست که حالت PAL / SECAM  را به NTSC و بلعکس تبدیل نماید ! )

همچنین اصرار من به استفاده شما از حالت ۷۲۰P به این دلیل است که ؛ تاحد زیادی این نسخه ، فرآیند ادیت و ویرایش ساده ای دارد.

» شرح مشکلات :

 در این قسمت از مقاله ، من صلاح دیدم تا یکسری مسائل رو پاسخ بدهم و شرح بیشتری از مباحث بیان کنم :

به نظر من “progressive scanning” از هر جنبه از و از همه نظر از همه بهتر است . اما اگر بحث تئوری را کنار بگذاریم باید اعتراف کنیم که امروزه با وجود معایبی که در کل مقاله ذکر شد ، هنوز هم از دو حالت استاندارد ۱۰۸۰P و ۱۰۸۰i استفاده می گردد.همانطور که اشاره داشتیم ، حالت “۱۰۸۰i” اغلب برای پخش تلویزیونی مورد نیاز و کاربرد است و برای اینکه حرکات تشنجی و جنبشی بهتری را در تصویر داشته باشیم باید آنرا با مبدل های خاص به “۱۰۸۰i” تبدیل نماییم.من معتقدم که  “P” خیلی مناسب تر و بهتر از “I” می باشد.

در حالت “۱۰۸۰i” ؛ ابتدا تمامی خطوط فرد نمایش داده می شوند و پس از آن ها تمام خطوط زوج ظاهر می گردند. این جمله بدین معنی است که با وضوح پانصدوچهل خط یا به عبارتی ردیف های پیکسل ؛ برروی صفحه اصلی نمایشگر نمایان می شوند و به عبارتی دیگرتنها ۵۴۰ ردیف پیکسل در هر زمان داده شده نمایش داده می شود.

به یاد داشته باشید که برای LCDها ؛ همیشه ۱۰۸۰ خط نمایش داده می شود ولی بر روی CRTها ، اغلب بسیار کمتر از نیمی از خطوط نام برده شده ؛ نمایان می شوند.

عبارت “فقط ۵۴۰ ردیف پیکسل در هر زمان نمایش داده شود” ؛ عبارتی بسیار گمراه کننده است ! تمامی این ۱۰۸۰ ردیف از پیکسل ها معمولا یک بار نمایش داده می شوند ( اگر به چشم انسان نمایان نشود به این معنی نیست که اصلا وجود ندارند ! ) اما تنها نیمی از آنها می توانند در هر فریم با توجه به ؛ به روز رسانی که انجام شده است نمایان شوند. این کاملا موثر و تاثیر گذار بر روی سرعت تصویر می باشد.البته این موضوع درست نیست که با هربار نازه سازی (refresh-rate) این میزان کاهش یابد.چون در حالت “۱۰۸۰i” ؛ با هربار تازه سازی ، سرعت دوبرابر نسبت به حالت “۱۰۸۰P” افزایش می یابد.

۱۰۸۰i60 بدین معنی است که ، شما ۶۰ فریم نصفه در هر ثانیه دارید به طوری که تنها سی فریم کامل در هر ثانیه محاسبه می شود.

با ۱۰۸۰i60 شما در واقع شما کمتر از شصت فیلد در هر ثانیه دارید اما این بدان معنی نیست که سی فریم کامل در هر ثانیه داشته باشید.درواقع شما حتی یک فریم کامل در هر ثانیه هم ندارید .


منبع : گویاآیتی


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, علوم کامپیوتر

تاريخ : یکشنبه 29 بهمن1391 | 20:9 | نویسنده : جواد رحیمی |

در مورد سرقت هویت و رمزهای اینترنتی کیلاگرها (Keyloggers) یکی از مهمترین نقش‌ها را بازی می‌کنند. اگر تاکنون اکانت‌های شما به سرقت رفته باشد (مثلا اکانت فیسبوک، جیمیل، فروم‌ها و…) و شما متوجه نشده‌اید که این سرقت چگونه انجام شده است، احتمال کار کیلاگرها بسیار بالاست. کیلاگرها بسیار خطرناک هستند و کسی از شر آنها درامان نیست. در پست امروز شما را با کیلاگرها آشنا خواهیم نمود و اینکه چگوه مراقب باشید تا از شر کیلاگرهای سخت افزاری در امان باشید و در پست آینده شما را با روش‌هایی آشنا خواهیم نمود که می‌توانید توسط آنها از شر کیلاگرهای نرم افزاری نیز رهایی یابید.

اما keylogger چیست؟

من آنها را عفونت کامپیوتری می‌نامم! این برنامه‌های مخرب برروی کامپیوتر شما نشسته و تمام کلیدهایی که در سیستمتان وارد می‌کنید را ذخیره خواهند کرد. این برنامه‌ها تمام کلیدهایی که شما فشار دهید را ذخیره کرده و آنها را به سروری خانگی ارسال خواهند کرد. و با استفاده از این اطلاعات هکرها می‌توانند به راحتی اکانت‌های شما را شکسته و وارد آنها شوند.

انواع keylogger

باید بدانید که کیلاگرها به دو دسته سخت افزاری و نرم افزاری تقسیم می‌گردند. یک کیلاگر نرم افزاری برنامه‌ای است که مانند دیگر نرم افزارها برروی کامپیوتر شما نصب می‌گردد. آنها مخفی هستند و هه چیز در پس زمینه سیستم عامل انجام خواهد شد. در بیشتر موارد این برنامه ها کلیدهای ذخیره شده را درون یک فایل ذخیره کرده و آنها  را از طریق اینترنت به هکر ارسال می‌کنند.

و کیلاگرهای سخت افزاری، قطعاتی هستند که از طریق پورتهای مختلف مانند usb برروی کامپیوتر سوار می‌شوند. این گونه کیلاگرها نیازی به نصب برنامه نداشته و تمامی عملیات را برروی حافظه داخلی خودشان ذخیره می‌نمایند. شناسایی این مدل از طریق برنامه‌های کامپیوتری بسیار سخت است اما می‌توانید با نگاهی به سخت افزار کامپیوتر آنها را شناسایی نمایید. تنها کافیست نگاهی به پشت کیس خود انداخته و اگر قطعاتی مانند تصاویر زیر دیدید به جاسوسی برروی کامپیوتر مطمئن شوید. مراقب باشید چون ممکن است این قطعات برروی کامپیوترهای عمومی مانند کافی‌نت‌ها هم سوار شده باشند.



منبع : نودایران

برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, نرم افزارهای کامپیوتر, امنیت و هک

تاريخ : یکشنبه 29 بهمن1391 | 19:45 | نویسنده : جواد رحیمی |

یقیناً تا به حال با این سوال برخورد کرده‌اید که آیا نیاز است در شب دستگاه خود را خاموش کنید یا نه؟ باید در نظر داشت که خیلی از کاربران برای حفظ امنیت حافظه و جلوگیری از خطا دستگاه خود را در شب خاموش می‌کنند.

چه موقع پی‌سی یا مک خود را خاموش کنیم؟

خیلی از کاربران نظر بر این دارند که اگر کامپیوتر را به طور مداوم خاموش و روشن کرد باعث رسیدن آسیب به آن می‌شود، اما این فقط یک افسانه‌ای بیش نیست، در اینترنت جست و جو کنید، خواهید دید که هیچ مشکلی برای کامپیوتر پیش نمی‌آید البته باید در نظر داشت که بیش از ۱۰ بار اقدام به این کار ممکن است موجب آسیب جدی شود، از طرف دیگر این هم یک افسانه است که می‌گویند که در هنگامی که کامیپوتر را در حالت Sleep قرار می‌دهید مصرف برق آن کمتر است در صورتی که چنین نیست و همان مصرف عادی خود را دارا می‌باشد.

اگر به دنبال دلیلی برای خاموش کردن کامپیوتر هستید به نکات زیر توجه کنید:

۱ ) روشن نگه داشتن کامپیوتر مصرف برق بیشتری دارد مخصوصا وقتی کامپیوتر رومیزی باشد که دارای مد Power Saving نمی‌باشد. البته باید در نظر داشته باشید که اگر به مصرف برق بقیه دستگاه‌ها در خانه خود نگاه کنید کامپیوتر در بین آنها مصرف ناچیزی دارد.

۲ ) خاموش کردن کامپیوتر عمر آن را افزایش داده و از استهکاک بی رویه آن می‌کاهد. وقتی کامپیوتر روشن است تمام قطعات انرژی مصرف می‌کنند و دمای قطعاتی همانند: مموری، چیپ سی‌پی‌یو، کارت گرافیک و… بالا می‌رود و همین باعث مصرف انرژی بیشتر این قطعات می‌شود.

۳ ) اگر کامپیوتر شما از هارد دیسک‌های کم سرعت(قدیمی) استفاده می‌کند، خاموش نگه داشتن کامپیوتر می‌تواند عمر آن را افزایش دهد، اما از طرف دیگر نگه داشتن و دوباره روشن کردن کامپیوتر باعث صرف زمان می‌شود تا هارد یسک به سرعت مورد نظر خود برسد که این استهکاک هارد را افزایش می‌دهد، حال اگر سر دوراه گیر کرده‌اید و نمی‌دانید کامپیوتر را روشن یا خاموش نگه دارید پیشنهاد می‌شود که حداکثر روزی یک بار و یا هفته ای چند بار کامپیوتر خود را خاموش کنید.

۴ ) برای دارندگان هارد SSD نکته شماره ۳ وجود ندارد، شما به اندازه که دوست دارید می‌توانید کامپیوتر خود را خاموش و روشن کنید، داشتن هارد SSD در کنار قیمت بالای آن بسیار خوب است، مصرف برق آن پایین و سرعت باورنکردی به کاربر ارائه می‌دهد که ۱۰ برابر سرعت هاردیسک‌های معمولی می‌باشد.

۵ ) اگر کامپیوتر شما در شب هیچ کار خاصی انجام نمی‌دهد(دانلود، تبدیل، پشتیبان گیری و…) پس هیچ دلیلی برای روشن نگه داشتن اش وجود ندارد، شما همچنین می‌توانید از برنامه کاربری Auto Shutdown استفاده کنید. برنامه‌های زیادی در اینترنت در این باره وجود دارد، به وسیله این برنامه شما می‌توانید کامپیوتر خود را بر روی زمان بندی قرار بدهید تا در زمان مورد نظر خاموش شود.

۶ ) خاموش کردن و ریست روزانه یا دوبار در هفته به سیستم عامل کمک می‌کند که روان‌تر اجرا شود، ویندوز و مک هردو بعد از مدتی با مشکل مموری مواجع می‌شوند به همین دلیل بهتر است که کامپیوترها با چنین سیتم عامل‌هایی را هر روز خاموش کرد.

چه موقع آیفون و آی‌پد خود را خاموش کنیم؟

دستگاهایی همانند آیفون و آی‌پد به هیچ عنوان مثل پی سی و مک نیستید، اجزاء تشکیل دهنده آنها کاملا متفاوت است و نمی‌توان آنها را با هم مقایسه کرد به همین دلیل شما نمی‌توانید قوانین مربوط به کامپیوتر را بر روی این دستگاها به اجرا درآورید.

برای آیفون و آی‌پد تنها دلیل خاموش کردن آنها این می‌تواند باشد که یا دستگاه به درستی کار نمی‌کند و یا اینکه می خواهید باطری آن را ذخیره کنید، دلیل دیگر برای خاموش کردن می‌تواند عملکرد نامناسب برنامه و یا قفل کردن آن باشد. یکی از کارکنان شرکت اپل بیان کرد که خاموش کردن این دستگاها در شب بهتر است و می‌تواند عمر باطری را بالا ببرد اما این در حالی است که بسیاری از کاربران دستگاه خود را در طی مدت شب در شارژ قرار می‌دهند که به هیچ عنوان این کار درستی نمی‌باشد. وی همچنین اضافه کرد که تنها موقعی اقدام به خاموش کردن دستگاه کنید که باطری آن به ۱۵% رسیده باشد و می‌خواهید مصرف آن را کنترل کنید.

کاربران آیفون و آی‌پد برای حفظ عمر باطری می‌توانند دیوایس خود را در حالت Airplane قرار دهند که با انجام این کار باعث خاموش شدن وای فای و خط می شوند، از طرف دیگر اگر به حافظه خود اهمیت می‌دهید به دلیل فلش بودن نوع حافظه این دستگاها روشن نگه داشتن آنها بهترین روش است.

نتیجه گیری

همانطور که مشاهده کردید بسیاری از اگرها، اینها، آنها و غیره در این پست وجود داشت، اما برای هر شخص خاموش کردن دستگاه بستگی به خودش دارد، باید در نظر بگیرد که چه چیزی برای او اهمیت دارد، طبق قانون اصلی اگر می‌خواهید دستگاه خود را خاموش کنید تنها یک بار در روز نسبت به این کار اقدام کنید در غیر این صورت ممکن است دچار مشکل شوید. اگر از دستگاه و کامپیوتر خود در شب استفاده نمی‌کنید بهتر است آن را خاموش نگه دارید این کار باعث کاهش استهکاک در کامپیوتر و عمر بیشتر باطری در آی‌پد و آیفون می‌شود.


منبع : online-tech-tips (برگرفته از گویاآیتی)


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, آموزش کامپیوتر, فناوری موبایل

تاريخ : جمعه 10 شهریور1391 | 15:0 | نویسنده : جواد رحیمی |

اگر می خواهید اطلاعاتی به هیچ عنوان دست شخص دیگری نیفتد چه می کنید؟ احتمالا مغز را تنها جای کاملاً امن برای نگهداری آنها می دانید و از یادداشت این اطلاعات و یا نگهداری دیجیتال آنها خودداری می کنید. اما به نظر می رسد که به پایان این دوران نزدیک می شویم چرا که یک تیم محقق موفق به استخراج برخی اطلاعات حساس از درون مغز شده اند.

اینترفیس کامپیوتر-مغز (Brain–computer interface) که به طور خلاصه به آن BCI می گویند از دو دستگاه تشکیل شده: یک سخت افزار شبیه هدست با سنسورهای EEG که روی پوست سر قرار می گیرد. و یک نرم افزار که فعالیت مغز را تحت نظر دارد و سعی می کند بفهمد می خواهید چه کاری انجام بدهید. (مثلا به سمت چپ حرکت کنید، کلیک کنید، به جلو بروید و…)

از  BCI به طور معمول در پزشکی استفاده می شده و تجهیزات آن تقریبا گران قیمت به حساب می آمد. اما در چند سال اخیر آنها ارزان تر شده و به صورت تجاری با قیمتی حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ دلار در دسترس هستند. برای مثال می توانید مدل Emotiv که در تصویر بالا آمده را بخرید و پس از یک دوره آموزش کوتاه، کار کنترل ابتدایی کامپیوتر را با ذهن انجام دهید.

این دستگاه های تجاری دارای یک رابط برنامه نویسی هستند که برنامه نویس ها می توانند اطلاعات دریافتی از مغز را گرفته و روی تحلیل آنها با اپلیکیشن خودشان کار کنند. حالا محققین امنیتی از دانشگاه آکسفورد، ژنو و برکلی یک نرم افزار ساخته اند که به طور خاص برای یافتن اطلاعات محرمانه در مغز طراحی شده. اطلاعاتی مانند آدرس خانه، رمز کارت بانکی و تاریخ تولد.

اما چطور چنین چیزی امکان پذیر شده؟ آنها اپلیکیشن جدید شان را روی ۲۸ داوطلب که نمی دانستند تحت چه آزمایشی هستند، امتحان کردند و در ۱۰ تا ۴۰ درصد موارد توانستند اطلاعات مورد نیاز را از مغز آنها بیرون بکشند!

در این بررسی آنها روی «پاسخ P300» تمرکز کرده بودند. یک موج مغزی کاملا مشخص که زمانی ظاهر می شود که مغز ما «چیزی را تشخیص داده باشد». مثلا وقتی یک چهره آشنا را می بینید این موج مغزی ایجاد میشود. یا چیزی می بینید که متناسب با کاری است که در حال انجام اش هستید. در این تحقیق تعداد تصویر حاوی نقشه مکان های مختلف، بانک ها، رمز عبور کارت بانک و… از مقابل چشم داوطلب ها عبور می کرد. هر زمان که موج P300 ایجاد می شد یعنی تصویر برای داوطلب آشنا بوده. در نتیجه محل زندگی، بانک و شماره رمز آنها مشخص می شده است!

با چنین وضعیتی اگر کمی بیشتر روی این اپلیکیشن کار شود احتمالا دقت آن بسیار بیشتر خواهد شد و تصورش را بکنید که باید منتظر چه چیزهایی باشیم. البته دفاع شما هم می تواند در این حالت این باشد که در چنین شرایطی به چیز دیگری فکر کنید. اما به هر حال بشر کم کم در حال نفوذ به درون مغز است و شاید تا چند سال دیگر آنجا محل امنی برای نگهداری اطلاعات به حساب نیاید!


منبع : Extremetech (برگرفته از نارنجی)


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, نرم افزارهای کامپیوتر, علوم کامپیوتر, امنیت و هک

تاريخ : جمعه 3 شهریور1391 | 20:15 | نویسنده : جواد رحیمی |

آخرین اتفاق مهمی که برای ترک‌پدها (trackpad) افتاد اضافه شدن حرکت های چند لمسی و حذف یک دکمه اختصاصی بود. حالا قرار است به لطف کمپانی سیناپتیکس (Synaptics) اتفاق بزرگ بعدی اضافه شدن قابلیت تشخیص و ردیابی فشار باشد. قابلیتی که شمه‌هایی از آن را در سرفیس مایکروسافت دیدیم ولی با معرفی ForcePad توسط سیناپتیکس، این تکنولوژی در شرف تبدیل شدن به خط اصلی بازار لپ‌تاپ قرار خواهد گرفت.
در کنار فورس پد باید به تکنولوژی جدید سیناپتیکس برای کیبورد لپ‌تا‌پ‌ها نیز پرداخت که ThinTouch نام دارد.

دگرگونی ترک‌پد لپ‌تاپ‌ها 

معرفی فورس پد تغییری بنیادی است، بیش از آنچه که فکرش را بکنید؛ آنچه شما را ترک خواهد گفت "کلیک ماوس" است که در سه دهه گذشته همه را عاشق خودش کرده بود. و حالا قرار است به جایش "ردیابی فشار" (pressure tracking) بنشیند که قادر است لمس 5 انگشت را همزمان تشخیص دهد و 5 تا gesture و دستور جدید را هم پشتیبانی خواهد کرد. این را در ذهن داشته باشید که در همین روزها توسعه‌دهندگان مستقل هم آشنایی با فورس پد را آغاز کرده‌اند. پس موج جدید در راه است.

دانستن اینکه کمپانی سیناپتیکس در مدت اخیر با مایکروسافت هم همکاری کرده تا ویژگی‌ها و راهبردهای طراحی این ترک‌پد های جدید را برای تولیدکنندگان تجهیزات اصلی توسعه دهد، باعث می‌شود باور کنیم که فورس پد کاملاً برای ویندوز 8 و تمام ویژگی‌های جدیدش آماده خواهد بود.

فواید ForcePad

به گفته سیناپتیکس بزرگترین منفعت فورس پد این است که دقیق‌تر خواهد بود و پاسخگویی سریع‌تری خواهد داشت. در بازار امروز تفاوت بین اندازه و تکنیک‌های تولید ترک‌پد ها توسط تولیدکنندگان پی سی تجربه کار با هر لپ‌تاپی را متفاوت از دیگری کرده. حتی دو ترک‌پد را هم نمی‌توان یافت که حسی شبیه هم بدهند.

اما با فورس پد یک بُعد جدید وارد کار خواهد شد و آن "حساسیتِ لمسی" است. شرکت سیناپتیکس می‌گوید که این تکنولوژی به ترک‌پد ها امکان خواهد داد تا در حین کار، به طور دائمی و اتوماتیک خود را کالیبره کنند. یعنی از این پس جدای از اینکه با چه لپ‌تاپی کار می‌کنید، فورس پد کارایی بهینه و ثابتی را فراهم خواهد کرد.

در درجه دوم اهمیت، این فایده قرار می‌گیرد که هیچ مکانیسم کلیکی در پد جدید وجود ندارد در نتیجه فورس پد جای کمتری اشغال می‌کند که امکان نازک‌تر شدن لپ‌تاپ‌ها را هم فراهم می‌آورد. ضخامت پد جدید تنها 2.8 میلیمتر است. 

و در آخر، فایده مهم دیگر این است که انواع ژست های بامزه جدید را می‌توان تعریف کرد. به جای swipe کردن یا scroll کردن، می‌توانید در پایان هر gesture با فشار بیشتر بر روی پد ادامه آن دستوری را که در حال اجرا است، ممکن سازید. مثالی که سیناپتیکس در این مورد زده، پخش ویدیو است. مثلاً شما می‌خواهید fast-forward کنید. به جای اینکه 3 یا 5 بار کلیک کنید تا سرعت پخش 8 یا 32 برابر شود، فقط کافی است دکمه fast-forward را لمس کنید و آن را فشار دهید. هر چه بیشتر فشار دهید، سرعت پخش بالاتر خواهد رفت. و وقتی فشار را کم و کمتر کنید، سرعت پخش به حالت عادی بر خواهد گشت. یا مثلاً تصور کنید که انگشت‌های خود را در حالی که صفحه خانگی ویندوز 8 باز است به چپ یا راست تکان دهید تا بین صفحات مختلف حرکت کنید. ایده‌ای لطیف، ولی بسیار جالب. و البته در بخش بازی‌ها هم می‌توان ایده‌های خوبی پیاده کرد.

بخت اینکه ترک‌پد فعلی شما نیز از تکنولوژی سیناپتیکس بهرمند باشد زیاد است. بنابراین نه تنها آمدن فورس پد به لپ‌تاپ‌های آینده قطعی است، بلکه به احتمال زیاد تکنولوژی غالب در اکثر آنها خواهد شد. قابلیت "ردیابی فشار" آینده این بخش است، آینده‌ای که به زودی آن را تجربه خواهیم کرد.

انقلاب در کیبوردها با ThinTouch 

ترک‌پد‌ها تنها بخشی نیستند که سیناپتیکس می‌خواهد برای همیشه دگرگون کند. این کمپانی همزمان بر روی یک کیبورد جدید نیز کار کرده که به آن ThinTouch گفته می‌شود. نه تنها حرکت عمودی کلیدهای آن کمتر از مدل‌های فعلی خواهد بود (2.5 در مقابل 3.6 میلیمتر)، بلکه کل سطح رویی کیبورد مجهز به سنسورهای لمسی خازنی است. بله، این یعنی لپ‌تاپ‌هایی نازک‌تر (یا شاید فضای کافی برای قطعات داخلی بیشتر)؛ این یعنی ضربات دقیق‌تر نوک انگشتان شما برای تایپ. و البته در این مورد نیز، تکنولوژی جدیدتر امکان استفاده از ژست های پیشرفته را فراهم خواهد کرد، حالتی که می‌توانید با کشیدن انگشت روی برخی کلیدها، دستورات خاصی را فعال کنید.

اما اینکه حرکت عمودی کلیدها کمتر است، به این معنا نیست که بیش از حد ظریف و حساس خواهند بود. سیناپتیکس طوری کلیدهای تین تاچ را طراحی کرده که یک حرکت جانبی ناچیز داشته باشند، حرکتی که باعث می‌شود بازخورد حسی تایپ با هر کلید عمیق‌تر از آنچه در عمل رخ داده، به نظر برسد. سیناپتیکس با استفاده از چشم‌بند برای چند نفر، تست‌هایی را ترتیب داده که در آنها تین تاچ در کنار کیبوردهای معمولی آزمایش شده. شرکت‌کنندگان در آزمایش گفته‌اند که بازخورد تین تاچ اگر بهتر از کیبوردهای اپل نباشد (که از نظر خیلی از آنها بوده)، به همان اندازه رضایت‌بخش است.

اما معرفی این تکنولوژی کیبورد هیچ فایده‌ای نخواهد داشت مگر اینکه سرانجام در محصولی به کار گرفته شود. اینجا است که ارزش دارد ذکر کنیم سیناپتیکس تقریباً 70٪ از بازار ترک‌پد های کامپیوتر را در اختیار دارد که مطمئناً کمک بزرگی خواهد بود تا بتواند تکنولوژی جدیدش را نیز بدل به مدل رایج در بازار کیبورد لپ‌تاپ‌ها کند.


منبع : نارنجی


برچسب‌ها: اخبار فناوری اطلاعات, سخت افزارهای کامپیوتر

تاريخ : جمعه 3 شهریور1391 | 19:28 | نویسنده : جواد رحیمی |

روبات ها باهوش ترند یا آدم ها؟ آیا روزی روباتی ساخته خواهد شد که تمام فعالیت های انسانی را انجام دهد؟ روباتی با تمام توانایی های انسانی شامل دانایی، آگاهی و شعور و البته درک و تحلیل و پردازش زبان طبیعی یعنی همین زبانهای رسمی دنیا که ماانسان ها به وسیله آنها با هم ارتباط برقرار می کنیم.

آیا روزی این رویا و هدف به حقیقت خواهد پیوست و در این صورت آیا این موجودات هوشمند از ما باهوش تر خواهند بود و ما انسان ها را در نبردی هولناک شکست خواهند داد و یا برعکس، به ما کمک خواهند کرد تا دنیا را به جایی بهتر تبدیل کنیم.

اینها مسائلی هستند که در گذشته به حوزه داستان های علمی – تخیلی و یا آینده نگر تعلق داشتند اما امروزه مرز حوزه آینده نگر و حقیقت روزمره بسیار کمرنگ شده است.

همه مفاهیمی که از انها صحبت شد مورد بحث شاخه ای از هوش مصنوعی است که به آن « هوش مصنوعی قوی» می گویند که در تقابل با هوش مصنوعی کاربردی قرار دارد. در هوش مصنوعی قوی آنچه که مطرح است توانایی ایجاد موجودی هوشمند است با توانایی مشابه انسان .

مثلا وقتی از کامپیوتر « واتسون» حرف می زنیم دیگر خبری از داستان های علمی و تخیلی نیست. بلکه کامپیوتری است که در همین دنیای فعلی توانسته انسان ها را شکست دهد.

واتسون کامپیوتری است با اهدافی در حوزه هوش مصنوعی قوی که توانسته است باهوش ترین و خبره ترین انسان ها را در مسابقات اطلاعات عمومی تلویزیونی شکست دهد . روباتی که زبان ادمیزاد را می فهمد، ان را پردازش می کند، سوال ها را با راهنمایی هایی که از پیچیده ترین ظرایف زبانی تشکیل شده اند تحلیل و پاسخ یابی می کند، صدای زنگ را زودتر از حریفانش در می آورد و بقیه را در مسابقه می برد.

واتسون چیست؟

واتسون تنها کامپیوتر جهان است که می تواند در یک مسابقه تلویزیونی ( جئوپردی) شرکت کند. این مسابقه از معروف ترین مسابقات اطلاعات عمومی تلویزیونی است که تمام حوزه های اطلاعات عمومی مانند تاریخ، ادبیات، علوم فرهنگ، ورزش، هنر و … را در بر می گیرد.

در این مسابقه سه نفر با هم به رقابت می پردازند که در ان پاسخ سوال ها با سرنخ هایی که به مسابقه دهنده ارائه می شوند، پاسخ داده می شوند. کامپیوتر « واتسون» تنها کامپیوتری است که توانسته در این مسابقه شرکت کند و دو تن از برندگان رکورددار سابق  این مسابقه را شکست دهد.

در فوریه سال ۲۰۱۱ در طی سه روز متوالی واتسون با حریفان انسانی خود در این مسابقه شرکت کرد. در این مسابقه واتسون با « بردروتر» بزرگ ترین رکورددار تاریخ این مسابقات، « کن جنینگز» رکورددار بیشترین تعداد برد( هفتاد و چهار برد) مسابقه داد و توانست هردوی آنها را شکست داده و جایزه بزرگ یک میلیون دلاری را برنده شود. این اولین بار در تاریخ است که یک کامپیوتر در نبرد مقابل انسان ها در مسابقاتی با سطح بالایی از توانایی درک و پردازش و بازتولید زبان طبیعی شرکت کرده و قادر به شکست انسان شده است.

مگر واتسون چه کار خاصی انجام می دهد؟

شاید فکر کنید واتسون یک سوپر کامپیوتری با حجم انبوهی از اطلاعات چه کار خاصی را انجام می دهد؟ آیا واتسون در بهترین حالت یک موتور جست و جوی بسیار قدرتمند نیست که جواب سوال ها را در مسابقه یافته و اعلام می کند؟ و آیا این برای یک کامپیوتر با سخت افزار، شبکه و … کار سختی است که انسان را شکست دهد؟

واتسون بسیار فراتر از یک موتور جست و جوی قدرتمند است. این کامپیوتر از نرم افزار DeepQA آی بی ام برای درک زبان طبیعی استفاده می کند. واتسون درست مانند بقیه افرادی که در مسابقه هستند ظرافت های زبانی در سوال ها را درک کرده و درست مانند آنها نمی تواند از اینترنت استفاده کند، بلکه سوال ها را بر پایه چیزی که از قبل می داند پاسخ می دهد.

انجام این عمل برای کامپیوترها و برای طراحان آن چالش بسیار بزرگی است. انسان ها گاهی روشن و منطقی حرف نمی زنند و فکر نمی کنند. برای اینکه بتوان به طور کامل درک کرد که منظور کسی از حرفی چه بوده است باید بافت حرف، اصطلاحات عامیانه، ایهام های زبانی و صدها چیز دیگر را درک کرد که این عمل برای کامپیوترها اسان نیست.

واتسون از چه چیزی ساخته شده است ؟

- نوار پاسخ

واتسون سه پاسخ محتمل برای هر سوال در نظر گرفته و آنها را روی نوار پاسخ نشان می دهد که کنار آن مقدار اعتماد به آن پاسخ قرار دارد. اگر محتمل ترین پاسخ از آستانه اعتماد گذر کند، واتسون زنگ را به صدا در آورده و پاسخ می دهد.

- زنگ زدن

واتسون از همان زنگ دستی استفاده می کند که بقیه افراد در مسابقه هنگام جواب دادن آن را فشار می دهند. به جای استفاده از دست، واتسون به یک ابزار مکانیکی برای فشار دکمه زنگ مجهز شده است.

- آواتار

حضور واتسون روی صحنه بازتابی از آن چیزی است که در سیستم اتفاق می افتد. آواتار واتسون طوری طراحی شده استکه به ورودی ها واکنش نشان دهد. مثلا تغییر رنگ آواتار در حال پردازش پاسخ برای نشان دادن میزان اعتماد به یک پاسخ و جواب درست و یا غلطی که به آن سوال  می دهد.

- سرنخ ها

از آنجایی که واتسون نمی تواند چیزی ببیند و یا بشنود سیستم هر سرنخ را به صورت دیجیتالی دریافت و ابراز می کند، سپس هزاران الگوریتم واتسون شروع به پردازش سرنخ کرده و بین اطلاعات ذخیره شده به زبان طبیعی دنبال پاسخ درست می گردد.

- کمتر از سه ثانیه

تیم واتسون به این نتیجه رسیده اند که به طور متوسط برای یک قهرمان مسابقه جئوپردی ۳/۵ ثانیه طول می کشد که پاسخ مناسب را بیابد که این زمان برای واتسون کمتر از سه ثانیه است.

همچنین یک کامپیوتر با پردازنده تک هسته ای بیش از ۲ ساعت زمان لازم دارد تا یک تحلیل زبانی عمیق را انجام دهد و فقط یک پاسخ را از سری سوال های مسابقه بیابد، اما واتسون این کار را در سه ثانیه انجام می دهد.

- 75 درصد

هنگام اجرای سری تطبیق های اولیه، واتسون فقط از ۷۵ درصد کل منابع پردازشی خود استفاده می کند.

- 2880 پردازنده تک هسته ای

توان محاسباتی واتسون با ۲۸۸۰ کامپیوتر تک هسته ای قابل مقایسه است که به وسیله شبکه های فوق سریع به هم متصل شده اند.

- 100 سرور

واتسون دارای ۱۰ سرورRack  و ۹۰ سرور IBM750  است که برپایه پردازنده POWER7 کار می کند .

- 100 برابر

سخت افزاری که IBM در ساخت واتسون از آن استفاده کرده صدها برابر از DeepBlue قدرتمندترند، یعنی از سوپرکامپیوتری که در سال ۱۹۹۷ بزرگ ترین قهرمان شطرنج جهان را شکست داد.

- شبکه

شبکه ای که به سرورهای سیستم متصل می شود می تواند ۹۰ در ۱۰ میلیارد بیت در ثانیه را به کاربرد. در مقایسه، یک اترنت معمولی برای یک شبکه خانگی سرعتی معادل ۱۰۰ مگابیت در ثانیه است یعنی ۹۰۰۰ بارکندتر از واتسون.

واتسون به اینترنت وصل نیست. سرورهای سیستم با یک شبکه اترنت ۱۰ گیگی به هم وصل شده اند .

- ذخیره سازی

یک دیسک ۵۰۰ گیگاباتی تمام اطلاعاتی که واتسون برای برد در مسابقه جئوپردی به آن نیاز دارد را در خود ذخیره می کند. ممکن است به نظر مقدار مقدار داده کمی باشد اما این مقدار معادل ۲۰۰ میلیون صفحه اطلاعات متنی است. چون واتسون نیاز به اطلاعات غیر متنی ندارد. واتسون روی زبان طبیعی پردازش انجام می دهد و نیازی به فایل های صوتی و تصویری ندارد.


منبع : Wikipedia (برگرفته ازگویاآیتی)


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, نرم افزارهای کامپیوتر, هوش مصنوعی, علوم کامپیوتر

تاريخ : دوشنبه 23 مرداد1391 | 4:32 | نویسنده : جواد رحیمی |

درست است که این روزها همه‌چیز به سمت بی‌سیم شدن پیش می‌رود و اصولا دستگاه‌های مبتنی بر تکنولوژی وایرلس طرفداران بیشتری دارند، اما بی‌انصافی است اگر بخواهیم نقش برخی از انواع کابل و سیم‌های گوناگون را در زندگی دیجیتالی نادیده بگیریم. هنوز هم خیلی از تکنولوژی‌های همراه و غیر همراه برای اتصال به سایر دستگاه‌ها احتیاج به یک کابل رابط دارند و تا زمانی که این ارتباط برقرار نشود، استفاده از آن وسیله هم بی معنی خواهد بود. کابل‌ها یک یا چند رشته سیم یا طناب در کنار هم به صورت بسته، به‌هم‌پیچیده یا به‌هم‌بافته شده‌ هستند که در دنیای دیجیتال، وظیفه دارند تا اطلاعات و یا انرژی را از مبدأ به مقصد منتقل کنند. در این مقاله قصد داریم شما را با برخی از کابل‌های رابط که بیشترین کاربرد را در همراه‌های دیجیتالی دارند آشنا کنیم؛ پس با آی تی رسان همراه باشید.

کابل USB: این ساده‌ترین و پرکاربرد‌ترین کابلی است که در اکثر وسایل دیجیتال، حداقل یک درگاه برای آن وجود دارد و به آن USB نوع A گفته می‌شود. USB یک راه استاندارد شده و راحت برای اتصال تا ۱۲۷ سخت‌افزار مختلف به یک کامپیوتر را در اختیار شما قرار می‌دهد. تا به حال سه نسخه از استاندارد USB ارائه شده است. نسخه 1 آن ژانویه 1996 برای نخستین بار وارد بازار شد و در بهترین حالت تنها می‌توانست 12 مگابیت معادل 1.5 مگابایت اطلاعات را در ثانیه جا‌به‌جا کند. آوریل سال 2000، نسخه دوم با امکان انتقال 480 مگابیت برابر با 60 مگابایت اطلاعات در ثانیه معرفی شد. آخرین نسخه آن یعنی USB 3.0 توانایی جا‌به‌جایی اطلاعات با سرعت 5 گیگابیت معادل 600 مگابایت در ثانیه را دارا می‌باشد. مهم‌ترین دلیلی که باعث محبوبیت خانواده USB در بین رابط کاربری‌های مختلف شده است، امکان انتقال هم‌زمان داده‌ها در کنار انرژی برای تأمین برق مورد نیاز است. حداکثر طول کابل‌های USB البته به‌ غیر از نسخه 3 آن، 5 متر است. چرا که در اندازه‌های بیشتر از این مقدار، انتقال انرژی ناممکن خواهد بود. با این حال اگر واقعانی از به کابلی بیشتر از 5 متر داشتید، می‌توانید از انواع هاب برای این منظور استفاده کنید. همان‌طور که گفتیم خانواده USB دارای 2 دسته بندی نوع A و B است که هر یک برای یکی از دو سر کابل مورد استفاده قرار می‌گیرند.

USB نوع B: این یکی را در اکثر چاپگرها و اسکنرها می‌توانید ملاحظه کنید. این شکل از USB، بیشتر اوقات تنها برای انتقال انرژی و تامین برق مورد نیاز دستگاه استفاده می‌شود. معمولا در یک سر کابل‌های USB، این اتصال دهنده یا یکی از فرزندانش را مشاهده می‌کنید. USB نوع B دارای دو فرزند خلف است که در ادامه به معرفی آن‌ها می‌پردازیم.

Mini & Micro USB: فرزندان کوچک USB بیشتر در دوربین‌های دیجیتال، هاردهای اکسترنال، انواع پلیرها و از همه مهم‌تر گوشی‌های موبایل مورد استفاده قرار می‌گیرند. از سال 2009 اکثر برندهای معتبر تولید کننده تلفن همراه طبق مصوبه اتحادیه اروپا ملزم شدند همگی از استاندارد واحد Mini USB جهت تامین انرژی و انتقال اطلاعات در گوشی‌های تولید شده خود استفاده کنند.

FireWire: اپل کمپانی است که معمولا عادت دارد ساز مخالف بزند! به همین منظور سال 1995 بود که برای رقابت با USB 1.0، استاندارد FireWire یا سیم آتشین خود را معرفی کرد. یک کابل فایروایر نوع IEEE1394a توانایی انتقال اطلاعات تا 400 مگابیت معادل 50 مگابایت بر ثانیه را دارا بود که اختلاف بسیار زیادی با رقیب دیرینه داشت. پس از معرفی USB 2.0 و سرعت بیشتر آن در انتقال اطلاعات که نقل آن در بالا رفت، طراحان FireWire نیز دست به کار شدند و نسخه IEEE1394b یا فایروایر 800 را معرفی کردند که علاوه بر انتقال اطلاعات با سرعت 800 مگابیت برابر 100 مگابایت بر ثانیه، طول کابل آن به عدد باورنکردنی 100 متر نیز می‌توانست برسد. با معرفی USB 3.0، FireWire به عنوان رقیب شماره یک این رابط کاربری بیکار ننشست و آخرین نسخه استاندارد خود با نام S3200 را ارائه کرده است. S3200 از همان درگاه و کابل مشابه نسخه قدیمی‌اش (800) استفاده می‌کند. سرعت نسخه S3200 حداکثر 3.2 گیگابیت یا همان 400 مگابایت بر ثانیه است که کمی از USB 3.0 کمتر است. با این همه، طراحان FireWire این کابل را حائز ویژگی‌های منحصر به فردی مانند انتقال صدا، عدم نیاز به درایور شناسایی کننده و از همه مهم‌تر خاصیت جفت به جفت می‌دانند. یعنی دو دستگاه که دارای درگاه فایر وایر هستند، دیگر مانند USB نیاز به یک کامپیوتر به عنوان واسط ندارند و می‌توانند از طریق کابل، مستقیما به یکدیگر متصل شوند. این کابل بیشتر در دوربین‌های فیلم‌برداری، پخش کننده‌های DVD و هارد دیسک‌های اکسترنال مورد استفاده قرار می‌گیرد. اندازه استاندارد کابل‌های FireWire حداکثر 4.5 متر است.

SATA: این کابل فقط به عنوان رابط بین هارد و رایانه استفاده می‌شود و در واقع جایگزینی است برای کابل‌های IDE که قبلا در هارد دیسک‌ها به‌کار می‌رفت. کاهش پهنای سیم رابط و هزینه تولید آن، کاهش سیم‌های درونی از هشتاد به هفت عدد، سرعت بالاتر و کارآمدی بیشتر در انتقال داده و قابلیت تعویض سریع از مزیت‌های ساتا نسبت به تکنولوژی قدیمی مورد استفاده برای انتقال اطلاعات در هارد دیسک‌ها به شمار می‌رود. کابل‌های ساتا بسیار باریک هستند بنابراین نیاز به فضای زیادی نداشته و به راحتی جمع و قابل حمل می‌شوند. طول آن‌ها معمولا به یک متر می‌رسد. ساتا نسخه 1، 1.5 گیگابیت، نسخه 2، 3 گیگابیت و آخرین ورژن آن یعنی ساتا 3 تا 6 گیگابیت اطلاعات را در ثانیه منتقل می‌کنند که از این حیث از USB و FireWire پرسرعت‌تر است اما از لحاظ فراوانی و رابط کاربری، هرگز به پای آن دو نمی‌رسد. نوع خارجی یا بیرونی این کابل با نام eSATA نیز وجود دارد که به عنوان یک انتقال دهنده در برخی از هاردهای اکسترنال دیده می‌شود و سرعت انتقال اطلاعات آن مانند ساتا 2 برابر با 3 گیگابیت بر ثانیه می‌باشد.

HDMI: همه ما دوست داریم صدا و تصویر را نیز بدون کابل و روی هوا به روی صفحه نمایشگر منتقل کنیم. با اینکه پیشرفت‌هایی در مورد این رویای به ظاهر تحقق نیافتنی حاصل شده است، اما هنوز آنقدر نبوده که برای عموم امکان‌پذیر و مقرون به صرفه باشد. پس برای انتقال صدا و تصویر، کابل‌ها همچنان بهترین گزینه‌ای هستند که در اختیار داریم و هنوز بایستی اتصال دهنده‌هایی با پین‌های نر و ماده که در یک طرف بر روی کابل و در طرف دیگر بر روی نمایشگر و یا ابزار جانبی ما قرار دارند را به هم وصل کنیم تا نهایتا صدا و تصویر از مبداء به مقصد انتقال یابد. اما بهترین روش برای این کار چیست؟ کابل HDMI که نامش را این روزها زیاد می‌شنویم؛ به خصوص اگر سر و کارتان با فایل‌های چند رسانه‌ای و تصاویر ویدیویی بیشتر باشد قطعا می‌دانید که HDMI یک رابط کاربری برای انتقال صدا و تصویر با حداکثر کیفیت ممکن و در ابعاد بزرگ است. نام آن کوتاه شده عبارت High Definition Multimedia Interface بوده و اولین و تنها درگاه مستقل بین چند کمپانی است که در سال 2003 با مشارکت مالی و فنی بین سونی، پاناسونیک، فیلیپس، هیتاچی، توشیبا و چند شرکت دیگر ایجاد شد.

این روزها تولید کنندگان اکثر وسایل دیجیتال چه همراه و چه غیر همراه، محصولات خود را مجهز به یک یا حتی چند درگاه HDMI نموده‌اند. لپ‌تاپ‌ها، انواع تلویزیون‌ها و نمایشگرهای LCD و پلاسما، دوربین‌های فیلم‌برداری و عکاسی، کنسول‌های بازی، DVD پلیرها و این اواخر حتی بعضی از گوشی‌های موبایل بسته به نوع کاربری که دارند، دارای پورت ورودی یا خروجی HDMI هستند. قبل از استاندارد HDMI برای انتقال صدا و تصویر از کابل‌های متفاوتی مانند کامپوزیت، کامپوننت، S-video و DVI استفاده می‌شد که هر یک مشکلات خاص خود را داشتند. تفاوت اصلی HDMI با تمام آن‌ها توانایی در انتقال هم‌زمان صدا و پشتیبانی از ابعاد تصاویر بزرگ یا به اصطلاح HD می‌باشد. اما این تمام ماجرا نیست، چرا که این استاندارد از فناوری جدیدی با نام CEC استفاده می‌کند که امکان کنترل هم‌زمان وسایل الکترونیکی را از طریق این پورت فراهم می‌کند. به این ترتیب و از طریق این درگاه می‌توان به دستگاه مورد نظر فرمان داد. از نظر سهولت استفاده، HDMI راحت‌ترین و در عین حال ارزان‌ترین روش می‌باشد. در رابط‌های قدیمی کاربر ناچار به استفاده از چندین کابل رنگی (کابل‌های تصویر و صدای دو کاناله و یا کابل‌های تصویر و صدای چند کاناله) بود. در صورتی‌که در تکنولوژی HDMI تنها از یک کابل استفاده می‌شود. در دستگاه‌های خانگی طول کابل‌ها بین 1 تا 2 متر می‌باشد، اما از سوی سازندگان محدودیتی برای طول کابل ایجاد نشده و کابل‌هایی حتی با طول 40 متر نیز ساخته شده است.


منبع : آیتی رسان


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, آموزش کامپیوتر

تاريخ : شنبه 21 مرداد1391 | 3:26 | نویسنده : جواد رحیمی |

يکی از راهبردهای اخير شرکت AMD در بازار، ظاهر شدن در عرصه‌هایی است که در آن‌ها اثری از اينتل نيست!

باتوجه به اينکه AMD در مقايسه با اينتل شرکت کوچک‌تری است، سرعت عمل آن در اتخاذ راهبردهای جديد می‌توان يک امتياز برای آن محسوب شود.

يکی از همين رويکردهای جديد شرکت AMD تمرکز بر توسعه APU ها (سرنام Accelerated Processing Unit) يا واحدهای پردازشگر پرشتاب بود. 

در همين راستا ديروز چند APU جديد از سری FirePro از سوی اين شرکت معرفی شد که A300 و A320 نام دارند. نرخ پردازش  اين دو محصول جديد به ترتيب 3,4 تا 4 گيگاهرتز و 3,8 تا 4,2 گيگاهرتز است و هر دو دارای 4 مگابايت حافظه کش L2 و 384 هسته FirePro هستند. گفتنی است پردازند‌ه‌های سری FirePro بيشتر برای کامپيوترها و کاربرانی طراحی شده‌اند که در عين نياز به عملکرد گرافيکی بالا، خواهان هزينه کمتر نيز هستند.

به اين ترتيب می‌توان با استفاده از APUها در کنار پردازنده‌های گرافيکی (GPU) کارایی گرافيکی کامپيوتر را به طرز قابل ملاحظه‌ای افزايش داد.


منبع : ماهنامه شبکه


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, اخبار فناوری اطلاعات

تاريخ : شنبه 21 مرداد1391 | 3:17 | نویسنده : جواد رحیمی |

شرکت Nvidia با معرفی کارت گرافيکی Quadro K5000 بر گستره کارت‌های مبتنی بر معماری اختصاصی خود با نام Kepler افزود.

کارت Quadro K5000 را می‌توان يک جانشين پيشرفته برای کارت‌ گرافيکی فعلی Quadro 5000 تلقی کرد که براساس معماری Fermi ساخته شده‌است. تراشه گرافيکی به‌کار گرفته‌شده در اين محصول جديد، GK104 است که طبق گفته شرکت، سرعت کلاک هسته آن به 700 مگاهرتز می‌رسد و مجهز به 4 گيگابايت حافظه رم مجازی است که با نرخ 5,4 گيگاهرتز کار می‌کند. مضاف بر اين، تراشه گرافيکی مذکور حاصل کنارهم چيده‌شدن 3,5 ميليارد ترانزيستور است. پهنای باند گذرگاه حافظه اين کارت 256 بيتی است و خود کارت براساس معماری 28 نانومتری شرکت تايوانی  TSMC (بزرگ‌ترين شرکت مستقل جهان در صنعت نيمه‌رسانا) طراحی و توليد شده‌است. 

يکی از نتايج استفاده از معماری کپلر، افزايش کارایی و کاهش چشمگير در برق مورد نياز کارت گرافيکی است. کارت گارافيک Quadro K5000 از همه قابليت‌هایی که تاکنون در معماری کپلر که پيش از اين در کارت GeForce GTX 680 نيز ديده‌بوديم،  پشتيبانی می‌کند که از آن جمله می‌توان به پشتيبانی از چهار کنترلر نمايشگر به ازای هر پردازنده گرافيکی و نيز سازگاری با گذرگاه PCI-Express 3.0 اشاره کرد.

اما کاربران اين محصول جديد به امکانات جديد ديگری نيز دسترسی خواهند داشت و اين مورد به‌ويژه برای کسانی که از نمايشگرهای پيشرفته 4K بهره می‌برند يا آن کسانی که ضمن استفاده از چند کارت Quadro بيش از سه نمايشگر را مورد استفاده قرار می‌دهند، ملموس‌تر خواهد بود.باتوجه به آنچه که گفته شد می‌توان با به‌کارگيری چهار کارت گرافيکی Quadro K5000 تا 16 نمايشگر را تحت کنترل داشت و تصاوير و کارکرد آن‌ها را با هم همگام کرد.

کارت Quadro K5000 با قيمت 2249 دلار در اکتبر امسال وارد بازار خواهد شد.


منبع : ماهنامه شبکه


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, اخبار فناوری اطلاعات

تاريخ : شنبه 21 مرداد1391 | 3:11 | نویسنده : جواد رحیمی |

این روزها لپ تاپ های فوق سبک، نسل برتر و پرچمدار لپ تاپ ها به حساب می آیند و اگر کسی بخواهد بهترین های بازار را بخرد سراغ این سری می رود که هم از نظر قدرت سخت افزاری خوب عمل می کنند و هم از نظر وزن بسیار سبک و قابل حمل اند. اما در میان مدل های متنوع موجود در بازار کدام یک بهترین به حساب می آید؟ سایت گیزمودو بهترین های حال حاضر بازار را معرفی کرده و حالا می توانید با ۸ مدل برتر حال حاضر بازار آشنا شوید.

این لپ تاپ ها از نظر طول عمر باطری، قدرت پردازنده، سرعت انتقال اطلاعات و سرعت پردازش تست شده اند. همه مدل های ویندوزی که در اینجا ذکر شده جزو دسته اولترابوک ها هستند و همگی از پردازشگرهای اینتل نسل جدید ایوی بریج استفاده می کنند و Core i5 یا i7 هستند و کارت گرافیک آنها نیز Intel HD 4000 است.

رتبه هشتم: Sony Vaio T

این لپ تاپ از نظر مشخصات سخت افزاری قدرتمند است اما طراحی آن چندان دلچسب نیست. فاصله کلید های کیبرد کمی زیاد است و سرعت تایپ را پایین می آورد. عیب بزرگ دیگر جنس نامناسب بدنه است که حس کیفیت بالا را به شما القا نمی کند. این اولترابوک تنها یک پورت یو اس بی 3.0 دارد و دومی از نوع 2.0 است. قیمت آن نیز در حال حاضر ۱۵۹۰ دلار است که گران به حساب می آید.

رتبه هفتم: Lenovo U310 

این کامپیوتری دوست داشتنی است. اما نسبت به مدل ۳۰۰ که سال گذشته معرفی شد کمی افت داشته. کیبرد آن لذت تایپ گذشته را ندارد و پردازشگر آن در کارهای سنگین سرفه می کند و سبب داغ شدن بدنه به خصوص کیبرد می شود. اما به طور کلی جزو محصولات خوب بازار به حساب می آید. قیمت هم ۱۲۰۰ دلار است.

رتبه ششم: Dell XPS 14 

امسال شرکت دل در اولترابوک ها قدرتمند ظاهر شده. البته این یکی هم مانند سونی فقط یک پورت یو اس بی 3.0 دارد. اما نمایشگر ۱۴ اینچی و وزن سبک آن شما را کاملا راضی می کند. به خصوص وقتی ببینید در عملیات پردازشی سنگین چقدر خوب ظاهر می شود. قیمت فعلی: ۱۵۰۰ دلار.

 رتبه پنجم: Acer Aspire S5 

از اینجا وارد مدل هایی می شویم که برترین های بازار به شما می روند. Aspire S5 از شرکت ایسر واقعا باریک و سبک است و وقتی با آن کار می کنید از سرعت اش لذت می برید. باطری آن کمی شما را ناراضی می کند و طراحی به گونه ای است که پورت ها به راحتی در دسترس نیست. 

یک داک هم برای این مدل ارایه شده که تعدادی پورت دیگر در اختیار شما قرار می دهد. وزن اش ۱۲۰۰ گرم است و باطری آن در شرایطی که از آن کار بکشید یک ساعت و ۴۰ دقیقه دوام می آورد. باطری در حالت مصرف متوسط نیز زیر ۳ ساعت کار می کند. اس اس دی به کار رفته نیز سریع و عالی است اما قیمت ۱۴۰۰ دلاری اش کمی بالا است. مشخصات کامل را در تصویر زیر می بینید:

رتبه چهارم: Vizio Thin + Light 

این اولترابوک در بعضی کارها عالی است و البته در چند کار هم بد عمل کرده است. نمایشگر ۱۴ اینچی آن با رزولوشن ۱۶۰۰ در ۹۰۰ پیکسل از بسیاری از لپ تاپ های موجود بهتر است و رنگ ها بسیار خوب دیده می شوند اما در نهایت نمی توانید کیفیت را عالی به حساب بیاورید.

طراحی بسیار زیبا است و بدنه یکپارچه شبیه محصولات اپل طراحی شده. هنگام تایپ سریع ممکن است حس خوبی نداشته باشید و از صدای کلید ها خوشتان نیاید. ترک پد بخش بد داستان است، کوچک و با کیفیت بد که شما را عصبانی می کند. هر چند این شرکت گفته درایور جدیدی برای بهبود ترک پد ارایه خواهد کرد.

رتبه سوم: Samsung Series 9 

یکی از زیباترین لپ تاپ هایی که می توانید داشته باشید. جنس بدنه بسیار خوب و طراحی نیز عالی است. طراحی منحصر به فرد این لپ تاپ می تواند آن را تبدیل به یک نماد در میان بقیه بکند.

اما از نقاط ضعف باید سراغ نمایشگر برویم که با رزولوشن ۱۶۰۰ در ۹۰۰ روی یک نمایشگر ۱۵ اینچی آنقدرها هم خوب به نظر نمی رسد. مشکل بعدی هم کیبورد است که برای تایپ عالی نیست.

رتبه دوم: Asus Zenbook Prime UX31A 

لپ تاپ های سال گذشته Zenbook شرکت ایسوس پر از مشکلات متفاوت بودند. اما این شرکت امسال بهبودهای فراوانی را به این سری اعمال کرده. آنقدر که آنها را در رتبه دوم بهترین های ۲۰۱۲ قرار می دهد.

نقطه قوت بزرگ، نمایشگر عالی است که در واقع بهترین نمایشگری است که در میان این لپ تاپ ها پیدا می شود. رزولوشن 1080p و کیفیت رنگی که نسبت به همه مدل ها غنی تر است و زاویه دید عالی.

مشکل شامل ترک پد نامناسب است که با کلیک های اشتباهی شما را نا امید می کند. اما سرعت و قدرت این اولترابوک در تست های مختلف نشان می دهد که با چه محصول قدرتمندی مواجه هستید و کیبرد این یکی عالی است. باطری هم در میانه بازار قرار می گیرد.

رتبه اول: MacBook Air 

فعلا می توانیم این را بهترین لپ تاپی بنامیم که تا به حال ساخته شده است. البته نمایشگر آن به خوبی Zenbook ایسوس نیست اما از هر نظر که به آن نگاه کنیم نسبت به بقیه مدل ها برتری دارد. سرعت آن از دیگران بهتر است، کیبرد عالی و ترک پدی که در هیچ کدام از مدل های دیگر پیدا نمی کنید. سرعت انتقال اطلاعات و طول عمر باطری نیز نسبت به بقیه مدل ها برتری دارد. 


طراحی نیز به گونه ای است که مدل های دیگر به جز لپ تاپ سامسونگ در مقابل آن حرفی برای گفتن ندارند. اما در استفاده از این لپ تاپ باید بدانید که نباید سراغ ویندوز بروید و اگر بخواهید همه مزیت های آن را داشته باشید باید به جمع سیستم عامل او اس 10 وارد شوید. در نهایت فعلا این لپ تاپ مدل برتر بازار به حساب می آید اما می دانیم که به زودی باید منتظر ورود لپ تاپ های جدید با ویندوز 8 باشیم. بنابراین معلوم نیست که تا چند وقت دیگر تاج برتر بر سر مکبوک ایر باقی می ماند.


منبع : نارنجی


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, اخبار فناوری اطلاعات

تاريخ : شنبه 14 مرداد1391 | 22:42 | نویسنده : جواد رحیمی |

پرفروش‌ترین کامپیوتر خانگی تاریخ دنیا 30 سال پیش در چنین هفته‌ای متولد شد.

30 سال پیش در چنین هفته‌ای بود که کومودور 64 شرکت آتاری رونمایی شد و دنیای کامپیوترهای خانگی را قبضه کرد. در آن زمان کامپیوترهای خانگی کالای لوکس و گران قیمتی بود و معروف بود که فقط پولدارها و مغزهای کامپیوتر یک سیستم PC برای خود دست و پا کرده‌اند.

کومودور 64 طی عمر 12 ساله خود حدود 17 میلیون دستگاه فروش داشت و پرفروش‌ترین کامپیوتر شخصی تاریخ لقب گرفت.  به نظر می‌رسد امروزه با وجود رقابت بالا در بازار PC و افزایش روزافزون محبوبیت دستگاه‌هایی چون تبلت‌ها و گوشی‌های هوشمند، تکرار این رکورد دور از ذهن خواهد بود.

جک ‌ترامیل (Jack Tramiel) پرفروش‌ترین سیستم کامپیوتر خانگی دنیا را خلق کرد. ‌

ترامیل سابقه و دیدگاه متفاوتی نسبت به مدیران مطرح سیلیکون ولی مانند استیو جابز داشت. او در سال 1928 در لهستان به دنیا آمد و در سال 1953 یک مغازه تعمیر ماشین تحریر در نیویورک به راه انداخت. ترامیل در پی علاقه‌ای که به عناوین و درجه‌های نظامی داشت، نام کومودور (افسر فرمانده دریایی) را برای سیستم کامپیوتر خانگی خود برگزید. این درحالی بود که عناوینی چون Admiral (دریاسالار) و ژنرال قبل از او برای شرکت‌های دیگری به ثبت رسیده بود. 

ترامیل با وجود محدودیت‌های ناشی از جنگ سرد، خیلی زود موفق به واردات نسل جدید ماشین‌های تحریر زمان خود به آمریکا و کانادا شد. با این حال اوایل دهه 1960 میلادی ماشین‌های تحریر ارزان‌تر و باکیفیت‌تر روی بازار ماشین‌های تحریر چک اسلواکی فشار آورد و‌ترامیل باید به فکر راه جدیدی برای بقا در این بازار رقابتی می‌افتاد. او در سفری به ژاپن برای گردآوری اطلاعات و تجربیات تولید کنندگان ماشین تحریر نخستین ماشین حساب‌های دیجیتال را دید و به سرعت به سیلیکون ولی بازگشت.

با وقوع انقلاب اطلاعاتی در اواخر دهه 1970، کومودور به گزینه شماره یک بازار کامپیوترهای شخصی تبدیل شد. در آن زمان سیستم‌های اپل و IBM حدود 3 هزار دلار قیمت داشت، اما‌ترامیل قصد داشت کامپیوتری برای عموم مردم بسازد تا بازار PC فقط به طبقه خاصی از کاربران تعلق نداشته باشد. سیستم VIC-20 یکی از اولین کامپیوترهای شخصی ساخت او بود که بیش از یک میلیون دستگاه فروش داشت تا اینکه در هفته نخست اوت سال 1982 شرکت آتاری از کومودور 64 در نمایشگاه CES رونمایی کرد. 

کومودور 64 با پردازنده 1 مگاهرتزی، 64 کیلوبایت حافظه و گرافیک 16 بیتی از رقبای خود برتر بود. مهم‌تر آنکه کومودور 64 علاوه بر مانیتورها به تلویزیون هم وصل می‌شود. قدرت گرافیکی بالا و قیمت پایین کومودور 64 باعث شد این سیستم کامپیوتری به عنوان یک کنسول بازی قدرتمند در دنیا شناخته شود.

کومودور 64 برپایه زبان برنامه نویسی BASIC استوار بود و همین امر بسیاری از مهندسان نرم افزاری را بر آن واداشت که به طور مستقل به خلق برنامه‌های جدید برای این پلتفرم روی آوردند. این امر از یک سو فروش و بقای طولانی مدت کومودور 64 را تضمین کرد و از سوی دیگر به‌تربیت نسل تازه ای از برنامه نویسان در دهه 80 و 90 میلادی منجر شد.

این روزها سیستم عامل های جدید صفحه شروع متفاوتی دارند. اما این چیزی است که در صفحه شروع کومودور می دیدید و در خاطره بسیاری از افراد باقی مانده است.

نرم افزارها از طریق نوار کاست یا فلاپی دیسک برای کومودور ارایه میشد و در آن دوران خبری از فروشگاه اپلیکیشن آنلاین نبود.

بازی مشهور کاراته روی کومودور.


منبع : Telegraph (ترجمه از خبرآنلاین)


برچسب‌ها: سخت افزارهای کامپیوتر, نرم افزارهای کامپیوتر, اخبار فناوری اطلاعات

تاريخ : شنبه 14 مرداد1391 | 22:19 | نویسنده : جواد رحیمی |